Hlaupamyndir dagsins

Kalmansvík

Miðvogur

Það er nú ekkert lítið hressandi að skella sér í smá hlaup á svona fallegum haustdegi!

Græjukall

Vinurinn er á kafi í alls konar tilraunum þessa dagana, mjög gaman að fylgjast með. Um daginn eignaðist hann til dæmis lítinn hátalara úr ónýtu leikfangi. Þá tók hann gömul heyrnartól úr síma, skar eyrnaplöggin af og lóðaði vírana við hátalarann. Pakkaði honum svo inn í þvottasvamp og teipaði vel. Þá er kominn svona eins og hátalarapúði sem hann stingur undir húfuna sína og getur hlustað á tónlist úr símanum sínum á meðan hann labbar í skólann!

Hátalarinn

Vantar bara svampinn, það var óþægilegt að hafa hátalarann beran upp við eyrað

Svo tók við skeið þar sem Vinurinn hjólaði út um allan bæ með þessa græju á hausnum:

Ansi flott vídeó sem urðu til með þessari aðferð. Það hefði ekki gengið að teipa myndavélina á hjálminn því þá væri festingin einnota, það hefði þurft að eyðileggja hana eftir notkun. Þess vegna útbjó ormurinn opnanlegt hulstur úr pappa og teipaði hulstrið á hjálminn :)
Snillingur!

Bílalán

Eins og meðfylgjandi mynd sýnir svo bersýnilega erum við hjónin mjög samstíga og gáfuleg í öllum okkar gjörðum. Og skynsöm. Viljum samt hafa gaman og njóta lífsins. Ætli við séum ekki bara svona meðalhJón, fyrir utan það hvað við tökum okkur miklu betur út á mynd en hinir Jónarnir og Gunnurnar. Eins og sést.

Það sem fylgir hér á eftir er ágætis dæmisaga, þetta er saga af mannfræðitilraun sem gerð var nýlega hér á E9. Attenborough var að hringja rétt í þessu og falast eftir kvikmyndaréttinum... held það nú!

Alla vega, tilraun þessi gekk út á það virkja svoldið alla þessa skynsemi og gáfur hjónakornanna og kröfur þeirra um skemmti- og notalegtheit og er lesendum velkomið að draga lærdóm af þessari sögu og jafnvel hafa til eftirbreytni ef vill.

Þannig er að fyrirhuguð er endurnýjun á þarfasta þjóninum hér á bæ, nefnilega fjölskyldubílnum. Eða frúarbílnum, eins og Mr. T kallar hann þegar hann bilar. Sem gerist æ oftar enda er kvikindið orðið 12 ára og hefur alveg mátt muna fífil sinn fegurri eins og maður segir.

Sem sagt, við þurfum nýjan bíl, en við eigum ekki alveg fyrir nýjum bíl. Gætum kannski keypt undir hann dekk og einn aðvörunarþríhyrning í skottið, en lítið meira en það. Þegar svoleiðis er ástatt hjá manni, þá er náttúrulega hægt að taka bílalán. Lánið lék nú ekki beint við okkur þegar við gerðum það síðast, sælla minninga, svo ég forðast þannig byrðar á okkar herðar í lengstu lög.

Þess vegna settum við hjónin á fót söfnunarreikning. Við ætlum að safna fyrir bíl! Úr því við héldum okkur hafa efni á því að kaupa bíl og borga af honum, þá hlytum við að geta beðið með bílakaupin í eitt ár og lagt þessa mánaðarlegu afborgun til hliðar. Eftir ár ættum við allavega fyrir útborgun í bíl, slyppum með lægra lán og spöruðum stórfé á vöxtum. Það var þannig sem skynsömu og gáfulegu hjónin hugsuðu sér þetta og síðan sú ákvörðun var tekin eru liðin nokkur mánaðarmót. Um hver mánaðarmót borgum við alla reikninga og eigum afgang. Þá horfi ég þennan Bílareikning í heimabankanum og hugsa: "Neeeeeee, ekki er nú girnilegt að eyða mikið í þennan bíl, sé til í lok mánaðar ef það er afgangur...". Eins og gefur að skilja hefur yfirleitt ekki farið króna inn á þennan reikning!

Og þá kemur að lokapunkti þessarar dæmisögu, atriðinu sem draga má lærdóm af og hafa til eftirbreytni ef vill. Þannig er að í heimabankanum er hægt að nefna reikningana og mér datt í hug að breyta nafninu á Bílareikningum og nú heitir hann Ferðareikningur.Við ætlum jú að ferðast á þessum nýja bíl, rúnta um landið á honum með fellihýsið í eftirdragi og hafa gaman, njóta lífsins. Og viti menn, söfnunin hefur heldur betur tekið við sér!

Það er erfitt að safna fyrir bíl af því það er leiðinlegt að safna fyrir því sem mann langar ekki að eyða krónu í. Þess vegna þurftum við þetta nýja sjónarhorn, þennan nýja vinkil á markmiðið. Jú, við þurfum að kaupa okkur bíl, en við erum í raun að safna fyrir hringferðinni og ferðalagi um Vestfirði næsta sumar. Við erum að safna fyrir samveru fjölskyldunnar, ógleymanlegum augnablikum og yndislegum minningum, einhverju sem mun endast okkur ævina á enda. Bíllinn sjálfur er ekki markmiðið, en án hans væri erfiðara að komast þangað.

Ætli niðurstaða þessarar tilraunar sé ekki sú að maður geti áorkað hverju sem er, svo framarlega sem markmiðið sé skýrt og mann langi virkilega til að ná því. Svo er bara að leggja af stað. Ef ekkert gengur, þá er alveg reynandi að skýra markmiðið aðeins betur og átta sig á því hvort þetta sé eitthvað sem mann langar í raun.

Fagrir haustdagar

Síðustu dagar hafa verið undurfagrir, litríkir og bjartir. Haustdagar eins og þeir gerast bestir. Ég er á kafi í lærdómi, en reyni samt að líta upp og njóta núsins þegar færi gefst.

Við Tóti fórum tvisvar á Háahnúk í vikunni. 45 mín á tindinn í fyrri ferðinni, 40 mín í þeirri seinni. Stefnt á hálftímann með tíð og tíma :)

Neró er hrifinn af fjallaferðum sambýlisfólks síns, þessi elska!

Snæfellsjökul ber við sjóndeildarhringinn. Ótrúlegir litir í sólsetrinu undanfarin kvöld.

Síðustu kvöld hafa verið óvenju litrík. Sólarlagið hér á Esjubrautinni er engu líkt!

Skrifstofan

Þá er allt komið á sinn stað á nýju skrifstofunni minni og ekki úr vegi að setjast þar niður og smella inn nokkrum myndum af dýrðinni. Skrifstofan er í geymslunni sem er ansi þægilegt því hingað koma fáir gestir og hér ríkir mikill friður. Það eina sem heyrist er suðið í frystikistunni og það minnir mig á einn stærsta kost þess að sitja hér í geymslunni, í desember verður enginn nær Sörunum en ég! Held ég eigi pottþétt eftir að notfæra mér það þegar þar að kemur. 

...Nú langar mig að baka Sörur. Ég fæ mér þá bara súkkulaði í staðinn! Já, það er súkkulaði á skrifstofunni minni, allar alvöru skrifstofur eru með súkkulaði.

Skrifborðið mitt. Allt á sínum stað: kerti, súkkulaði, mynd af firðinum mínum fagra. Og nei, ég er ekki á Facebook í tölvunni. Uglan, innri vefur háskólans, er af óskiljanlegum ástæðum höfð í sama stíl og Facebook bara til að gera saklausum háskólanemum grikk!

Að gera sér skrifstofu inni í geymslu hljómar ekkert vel. Þessi geymsla er þó engri annarri lík, stórir gluggar sem hægt er að opna upp á gátt og fögur fjallasýn. Og já, þarna eru papriku- og chiliplönturnar að leggjast í vetrardvala. Smá tilraun, vona að þær taki við sér aftur í vor.

Sólin gaf mömmu sinni heilræði sem hún skrifaði niður og skreytti og hangir það auðvitað fyrir ofan skrifborðið. Hún er ansi lunkin við þetta :)

Fyrir ofan skrifborðið hangir líka skipulag haustannar, það er aldrei of mikið af skipulagi. Reyndar eru þarna bara þrjú námskeið af fjórum, þýskunámskeiðið mitt er sjálfsnám og ég treð verkefnunum þar bara inn á milli þegar ég get :)

Morgunstund

Við Höfðavík kl. 6:39

Hin morgunsvæfa ég vaknaði óvenjusnemma þennan morguninn og úr varð morgunganga með Neró í björtu, svölu haustinu. Við vorum mjög hamingjusöm með það, eins og gefur að skilja. Vonandi verður það að vakna kl. 5:47 útsofin og últra hress nýr siður sem helst í einhvern tíma. Ég hef að undanförnu verið hugsi um siði og venjur og væntanlega verður það fljótlega að nýrri færslu sem skýrir það sem ég á við með þessu!

Fyrsti í september

Og þá er kominn september. Næturnar orðnar dimmar og kvöldin rökkurfyllt. Ég verð að viðurkenna að það er langt síðan ég hef hlakkað svona mikið til haustsins. Ég er gersamlega stútfull af hugmyndum fyrir komandi mánuði og veit að þeir verða troðnir spennandi verkefnum, viðburðum, stefnumótum og bara gleði almennt. Svo finnst mér haustverkin alltaf skemmtileg en þessa dagana er ég haldin árlegri óstjórnlegri þörf fyrir að sulta allt mögulegt og safna mat í frystikistuna. Eða eins og máltækið segir: það er hægt að taka Boggu úr sveitinni, en það er vonlaust að taka sveitina úr Boggu!

Helgin sem nú er að líða var algerlega frábær, okkur var boðið að Hreðavatni með Snorra, Ínu og co í voðalega huggulegan bústað með arni og allt! Hef aldrei áður verið í bústað þar sem logar arineldur, mjög fátt sem toppar það. Annars var þetta mikil slökun, lestur, pottaferðir, göngutúrar, át og svona þetta hefðbundna. Alveg yndislegt.

Við fundum villt jarðaber rétt við bústaðinn!

Alltaf sólarmegin. Skömmu síðar sofnaði ég og náði svona "Flíspeysu-tani". Mjög flott.

Vinurinn fékk þeyttan rjóma út í berin sín

Sól og blíða og Hreðavatn þarna í fjarskanum

Göngutúr að Hreðavatni. Sólin er alltaf að búa til eitthvað fallegt sem gleður mömmuhjartað

Þessi ástarpungur grillaði glaður hamborgara fyrir okkur þegar við komum heim. Úrhellisrigning engin fyrirstaða!

Sólarmegin

Alltaf sólarmegin. Það er þema síðustu mánaða og verður áfram út í hið óendanlega.

Þessa helgi höfum við verið í bústað við Hreðavatn með góðum vinum og áttum alveg eins von á hræðilegu veðri, enda kröpp lægð að ganga yfir landið.  En aldeilis ekki, hér hefur verið dásamlegt veður, sólskin og hlýtt, þótt aðeins hafi blásið af vestri.  Ég sofnaði jafnvel í sólbaðinu áðan og er smá rjóð í kinnum eftir það svo og göngu- og pottaferðir dagsins. Svo fundum við 5 berjategundir i dag: bláber, aðalbláber, krækiber, hrútaber, og villt jarðaber. Allt hérna í seilingarfjarlægð frá bústaðnum!

Lífið er yndislegt!

Síðasti dagur sumars?

Haustverkin eru hafin hér á E9. Ég hef ákveðið að hætta að hatast við haustið og taka því fagnandi. Því fylgja ótal margir kostir sem ég ætla að njóta. T.d. er hægt að búa til rabbabara-chilli-sultu við kertaljós í rökkrinu. Hljómar undurvel!

Hálft maraþon - Check!

Það held ég nú!

Maður er stöðugt að klára einhver verkefni. Hverju sinni er alltaf eitthvað fyrirliggjandi sem á hug minn allan, og svo þegar það er afstaðið þá tekur næsta verkefni við. Nema náttúrulega þegar ég er að djöflast í öllu í einu, eins og ég geri alltof oft. Síðustu misserin er ég orðin mun betri í að taka ekki of mikið að mér í einu og hef líka slakað á mínum eigin kröfum um fullkomnun. T.d. þá hljóp ég hálft maraþon í gær og hafði hugsað mér að bæta tímann frá því í fyrra. Hlaupið fór þó ekki þannig og ég var mínútu lengur en í fyrra. Samt er ég mjög ánægð og stolt af mér, því ég hélt allt hlaupið út þrátt fyrir verki í hnjám og risa blöðrur á il og tám. Svo kláraði ég þetta hlaup jú á undir tveimur tímum, fannst gaman að hlaupa og naut mín í botn allan tímann.

Gamla Bogga hefði brjálast yfir því að hafa ekki bætt tímann sinn frá því í fyrra og sannfært sig um að hún væri alger aumingi. Hún hefði jafnvel lagt hlaupaskóna á hilluna því árangurinn var ekki nógu góður. Nýja Bogga er kæruleysið uppmálað og gerir auðvitað ekkert svoleiðis. Hún ætlar að halda áfram að hlaupa af því það er gaman og það gerir henni gott. Bara um leið og blöðrurnar gróa og hnjáverkir linast :)

Síðan er það næsta verkefni: Háskólanám í vetur!

En áður en af því getur orðið þarf ég að gera viðmiklar breytingar hér innanhúss, því ég mun ekki eyða öðrum vetri með tölvuna á eldhúsborðinu eins og aukahlutur á eigin heimili, sú eina hér innanhúss (fyrir utan Neró) sem ekki á skrifborð. Það er því loksins komið að því að innrétta skrifstofuna mína :) Myndir verða birtar síðar!