Leifar jóla

Púff, hversu lengi geta jólin eiginlega leynst í skúffum og skápum heimilisins?

P.s. Nutella er hrikalega gott út á ís!

Kaldhefað

Orð dagsins er kaldhefað. Það held ég nú! Þá er að reyna að koma því fyrir í setningu:

Í gær hrærði ég saman í skál 500 gr fínu spelti, 50 gr heilhveiti, hnefa af sólblómafræjum, 1 tsk salti, 1 tsk þurrgeri, 500 ml af köldu vatni og 1 tsk af hunangi. Skálin eyddi nóttinni í ískápnum og ku deigið því vera kaldhefað. Í morgun sló ég deigið niður, skipti því í bollur á bökunarplötu, stráði sólblómafræjum yfir hverja og eina og bakaði við 220 °C í 20 mínútur. Í morgunsárið gæddum við krakkarnir okkur því á ylvolgum, kaldhefuðum rúnstykkjum með smjöri og osti. Fátt sem jafnast á við það þegar smjör bráðnar á ylvolgum bollum og lekur niður munnvikin, elskum það!

Sagan er enginn uppspuni og hér má sjá myndir því til sönnunar:

Þessi mynd er tekin að kvöldi 5. janúar 2015. Deig á leið í ískáp.

Þessi mynd er tekin árla morguns 6. janúar 2015. Bollur á leið í maga.

Annars er allt með kyrrum kjörum hér á bæ, Tóti lagði af stað í þriggja nátta túr í gærmorgun og við hin dundum okkur við að fá 8,5 út úr jólaprófum (tvær svoleiðis einkunnir komnar hjá mér, ein eftir), bollubakstur og slíkt á meðan. Og sjálfsagt jólaniðurrif, því í dag er þrettándinn og því vert að fara að huga að slíkum verkum. Ekki strax samt, ég er dauðþreytt eftir daginn. Hef sjálfsagt farið of snemma á fætur í morgun.

Í dag var fyrsti skóladagur eftir jólafrí hjá krökkunum eftir 17 daga jólafrí, hvorki meira né minna. Þau voru ekkert svo kríthvít eða mygluð þegar ég vakti þau í morgun. Nei, nei, alla vega ekki eftir að fregnir bárust af bollunum, þá ruku þau eldspræk á fætur. Því þetta telst víst til tíðinda, ekki aðeins að mamma þeirra hafi vaknað á undan þeim, heldur aldeilis búin að taka til hendinni!

Geisp, hvað ég er annars þreytt eftir daginn. Ætlaði að skrifa um áramótaáherslur og slíkt, en læt það bíða betri tíma því ég ætla að fleygja mér í sófann stundarkorn. Með bók kannski! 

Ljúfa líf sem þetta nú er :)
(Ath. Hér að ofan á að birtast broskall (emoticon). Blogger styður ekki svoleiðis skrípaleik, en ég er alltaf að læra meira um html. Með smá fikti birtist því núna þessi fyrsti broskall síðunnar, ómögulegt að skrifa texta án þess að hafa tækifæri til að setja inn broskalla!)

Svefnrof

Klukkan er hálftólf. Brakandi kalt og logn úti. Allir ennþá sofandi nema "árrisula" ég...
Spurning að vekja hina, reyna að rjúfa þennan stanslausa svefn sem hefur gripið okkur í jólafríinu?

Af bókum 2014

Þá er komið að stóra uppgjörinu, opinberun hins árlega bókhalds míns (meint kím). Lesnar bækur á árinu 2014 voru 18 talsins, eilítið fleiri en á árinu 2013 er ég las 13 bækur. Þannig að ég er sátt. Eins og áður inniheldur listinn aðeins yndislestur, skólabækur komast ekki á listann. Bækurnar eru þessar: 

• Óreiða á striga e. Kristínu Marju Baldursdóttur
• Stúlka með fingur e. Þórunni Valdimarsdóttur

• Karitas án titils e. Kristínu Marju Baldursdóttur

• Rigning í nóvember e. Auði Övu Ólafsdóttur

• Undantekningin e. Auði Övu Ólafsdóttur.
• Illska e. Eirík Örn Norðdahl
• Auðnin e. Yrsu Sigurðardóttur

• Upphækkuð jörð e. Auði Övu Ólafsdóttur

• Dísusaga e. Vigdísi Grímsdóttur

• Afleggjarinn e. Auði Övu Ólafsdóttur

• Hvítfeld e. Kristínu Eiríksdóttur

• Ljósa e. Kristínu Steinsdóttur

• Fölsk nóta e. Ragnar Jónasson

• Ég man þig e. Yrsu Sigurðardóttur

• Dóttir beinagræðarans e. Amy Tan

• Skuggasund e. Arnald Indriðason

• Gamlinginn sem skreið út um gluggann og hvarf e.  Jonas Jonasson

• Lygi e. Yrsu Sigurðardóttir

Árið - og allt það

 Þá hefur það runnið sitt skeið, árið 2014 með öllum sínum gæðum og gjöfum og ég óska lesendum gleði og gæfu á nýju ári og þakka samfylgdina á því liðna. Árið 2014 fór ósköp mildum höndum um okkur hér á E9, þrátt fyrir talsverðar sviptingar og aukið óöryggi, en ég myndi segja að við höfum tekið vel á því og allt stefnir í meiri formfestu á árinu 2015.

Tóti sagði upp vinnunni sinni í vor og fór að vinna sjálfstætt, keyrir ljósmyndara um landið okkar og sýnir þeim fegurðina sem í því býr. Enn sem komið er er þetta ekki fullt starf svo hann er líka að keyra fyrir aðra ferðaþjónustuaðila og að smíða, en þessi þrjú hlutastörf ganga samt ótrúlega vel og hann stendur sig frábærlega. Við þurftum að endurnýja bílaflota heimilisins út af þessu, seldum báða bílana og keyptum Patrol til fólksflutninga og núna rétt fyrir áramótin keyptum við líka lítinn gamlan Pusjó til að snattast á, enda ómögulegt að vera bíllaus þegar Tóti er í túr.

Sjálf hóf ég mastersnám í upplýsingafræði í haust og ætla að mjatla þá gráðu í rólegheitunum næstu árin, þetta á ansi vel við mig á alla kanta, bæði fyrir skipulagsfríkið með fullkomnunaráráttuna og grúskarann með sköpunargleðina.

Framundan eru merkilegt ár, því Vinurinn fermist þann 12. apríl og það er jú óneitanlega dálítið fullorðins að vera að fara að ferma (!) Svo ætlum við til Barcelona í vor og jafnvel eru fleiri utanlandsferðir á teikniborðinu svo þetta verður ævintýralegt ár.

Eins og venjulega ætla ég líka að vera dugleg að blogga reglulega, því þessi síða er ómetanleg heimild um líf okkar allra, sérstaklega fyrir mig sem kann að lesa milli línanna, hehehe :) Hér koma nokkrar myndir frá gærkvöldinu, sem við eyddum hér heima við sprengjugleði og glaum.

Sólin skemmti sér konunglega á gamlárskvöld

Systkinin með blys

Vinurinn er mikill áhugamaður um sprengjur og telur
gamlárskvöld vera skemmtilegasta kvöld ársins!

Spilað á nýársnótt

Stóra planið

Þessi elska er tilbúin tveimur dögum á undan áætlun, vúhúúú!
Þetta mjatlast, bara tvö verkefni og tvö próf eftir. Stóra planið er allt saman að ganga upp, fríkinu til mikillar gleði.

Af afeitrun sykurfíkils

Og ég sem hélt að það að hætta að reykja væri erfitt.

Nú er ég á sjöunda sykurlausa deginum mínum og nartþörfin alveg að æra mig. Þar sem ég sit og rita þessi orð sötra ég bleika maukaða vítamínbombu með röri, en langar bara í lakkrís og súkkulaði. Nei, þú álpaðist ekki inn á ókunnugt blogg, þetta er ég! Í alvöru! Bogga sykurfíkill!

Þetta áunna sykurleysi mitt er enn eitt afrek átakssjúka lotufíkilsins sem ákvað síðastliðinn mánudag að láta engan hvítan sykur inn fyrir sínar varir í að minnsta kosti 14 daga. Ekkert sælgæti, ekkert gos, engir eftirréttir. Og ekkert súkkulaði. Mig dreymir súkkulaði, það flæðir um í stórfljótum draumaheims míns og ég má ekki einu sinni dýfa litla fingri ofan í. Fjárakornið.

Ég á í mestu vandræðum með að næra mig. Ég vissi það fyrir að ég borða mikinn sykur, en að hann hafi verið meginuppistaða fæðunnar hjá mér kom mér á óvart! Fyrsta verslunarferðin var mér dýrkeypt, enda átti ég ekkert til í skápunum sem gat rakið ættir sínar til kínóa, kasjú, sesam, eða svoleiðis. Keypti allt frá grunni og borgaði fyrir það andvirði utanlandsferðar, án gríns. Hvers vegna þarf hollusta að vera svona hrikalega dýr? Það er til dæmis ekki beint hvetjandi að fara í grænmetiskælinn á laugardögum þegar það er 50% afsláttur á nammibarnum. Í gær var líka eina vitaða tilfellið þar sem laugardagar eru verri dagar en aðrir dagar, annars eru þeir ávallt í uppáhaldi.

Annars gengur lífið sinn vanagang hér á bæ, nóg að gera hjá öllum og þannig á það að vera. Vildi að ég gæti sagt meira en sökum fjölmiðlabanns verða sumar fréttir að bíða næsta árs...

Laugardagsmorgun

Hvað er betra á laugardagsmorgni en að sötra kaffi úr fallegum bolla á meðan litlu þrælarnir mínir ryksuga húsið og gera fínt? Það er fátt held ég!

Hveravellir

Um síðustu helgi nutum við fjölskyldan fallegra haustdaga í sumarbústað í fullkominni afslöppun og notalegheitum. Jú, ég viðurkenni það að ég hlustaði reyndar á einn fyrirlestur um vefstjórnun, en lét þar við sitja hvað lærdóm varðar og sneri mér aftur að notalegheitum og afslöppun um leið og fyrirlestri lauk. Góður matur, heitur pottur, sófakúr, góðir gestir á sunnudeginum og aukafrídagur á mánudeginum, hvað er hægt að hafa það betra!

Laugardaginn notuðum við í bíltúr upp að Hveravöllum, við frekar dræmar undirtektir allra fjölskyldumeðlima sem eru undir 170 cm að hæð. Um tíma kvartaði ég sjálf meira að segja sáran við leiðsögumanninn okkar, sem brunaði með okkur upp á hálendi á þessum árstíma á þessum hræðilega holótta vegi með allt of lítið nesti meðíferð. 

Hveravellir sjálfir voru algerlega dýrðlegir, þvílík vin í þeirri eyðimörk sem hálendið virðist vera þegar maður hossast um á vondum vegi og hvergi stingandi strá í augsýn.

Fólkið mitt við Strokk

Þetta áhrifamikla verk stendur á Hveravöllum, tvö steinhjörtu innilokuð undir fargi á bak við rimla, þau komast hvergi en hvíla þarna saman. Fallegt verk í ljósi þess að á Hvervöllum áttu Eyvindur og Halla skjól um tíma. Var ég einhvern tímann búin að segja frá ást minni á þeim? Nei, ég á það sjálfsagt eftir :)

Öskurhóll

Á slóðum Eyvindar og Höllu

Taraaa! Fundum Eyvindarhelli og skriðum ofan í hann, auðvitað.

Lattélap

Sú var tíðin að ég gat valsað inn á hvaða kaffihús sem er í 101 Reykjavík og látið eins og heima hjá mér, enda eyddi ég í þá tíð meiri tima þar en heima og naut hverrar mínútu. Ég vissi hvar skemmtilegasta fólkið hélt til, hvaða kaffihús væru gjafmildust á ábótina, hvar tíðkaðist að spila, hvar var venjan að sitja í þögn og lesa og hvar mátti dansa uppi á borðum. Á kaffihúsum lærði ég undir próf, skrópaði í skólanum, eignaðist vini, spilaði Kana og Manna og drakk kaffi. Með mjólk.

Síðan eru liðin mörg ár. Greinilega.

Um daginn átti ég stefnumót við vinkonu á kaffihúsi í miðbænum og var mætt aðeins á undan henni á kaffihús sem ég hafði aldrei komið á eða heyrt um, enda var þarna rekin antíkbúð síðast þegar ég vissi. Greinilega er þetta vinsælt kaffihús, því ég settist við eina lausa borðið á staðnum allsendis óafvitandi um hvað beið mín.

Ég litaðist um og reyndi að átta mig á aðstæðum þarna inni og ríkjandi stemningu, eins og maður gerir þegar sest er inn á ókunnan stað í fyrsta sinn. Enginn kom til mín að taka niður pöntun, en þó voru gestir staðarins með rjúkandi kaffi í bollum fyrir framan sig, svo ég afréð að yfirgefa umsetna borðið mitt og fara í röðina við afgreiðsluborðið til að panta mér kaffi. Þar borgaði ég 470 krónur fyrir kaffi (kallað Americano nú til dags...) og var sagt að setjast aftur, því kaffið kæmi til mín.

Sem það og gerði eftir stutta stund þegar afgreiðslukona kom með kolbikasvart kaffið og lagði á borðið fyrir framan mig.
-Gjössovel!
-Takk, get ég fengið mjólk?
Sárasaklaus spurning svo ég átti von á sáraeinföldu svari sem lét á sér standa.
-Mjólkin er sko þarna hinu megin, svaraði kvendið og benti með vísifingri þvert yfir staðinn. Þar grillti í borð þar sem drifhvít mjólkurkanna stóð á bakka
-Ó. Á ég þá að fara með bollann minn sjálf þangað og sækja mér mjólk?
-Já! Nema að ég geri það fyrir þig, en þá væri ég að veita þér alveg sérstaka þjónustu.

...

Ég var alveg hlessa, eins og gefur að skilja. Í alvöru, síðan hvenær telst það til sérstakrar þjónustu að fá mjólk í kaffið á kaffihúsi? Alveg undrandi sagðist ég myndi þiggja þá sérstöku þjónustu með þökkum. Hin sérlega þjónustulundaða kaffimær skautaði því næst bak við afgreiðsluborð og leit ekki einu sinni í áttina að mjólkurkönnunni minni.

Huh!

Ekki leið á löngu þar til ég áttaði mig á því að mjólkurmeyjan mín væri horfin að eilífu. Búin að gleyma mér og þeirri sérstöku þjónustu sem hún bauðst til að veita mér. Ég þurfti því að yfirgefa umsetna borðið mitt í annað sinn og fikra mig með kaffibollann í gegnum þvöguna í átt að mjólkurkönnunni. Næstum búin að detta tvisvar og hella innihaldinu yfir gesti og gangandi, enda er ég ekki þjálfaður kaffibaristi og höndla illa svona jafnvægisæfingar.

Einhverra hluta vegna var kaffið ekki mjög heitt þegar ég loks komst til að drekka það.