Heima er bezt

Og þá erum við komin heim. Eftir 8 nætur í fellihýsinu og 2.400 ekna kílómetra, með óteljandi minningar í farteskinu og nokkuð hundruð myndir, allsvakalega sátt og enginn alvarleg rifrildi þrátt fyrir ofsafengna samveru síðustu daga. Ég væri alveg til í að fara annan hring, er hvergi nærri komin með leið á þessu. Fegnastur heimkomunni held ég að sé hann Neró sem hefur staðið sig eins og hetja alla leiðina, enda orðinn alvanur útileguhundur. Hann var orðinn dáldið pirraður að þurfa í sífellu að merkja sér nýtt svæði þar sem við tjölduðum hverju sinni, og svo er hann orðinn hundleiður á skottinu. Bílskottinu nefnilega, hann er ennþá hrifinn af eigin skotti þetta hundspott. Held við fáum hann ekki inn í bíl næstu daga, hann lagðist á parketið þegar við komum heim og þefaði svo rosalega að það brakaði í því, svo svakalega feginn því að vera kominn heim til sín.

Og þá tekur við daglegt líf, þvo þvotta og skúra gólf og svoleiðis. Nei djók, bara mest að tana á pallinum held ég. Svo var ég víst búin að skrá mig í hálft maraþon í ágúst, best að fara að æfa eitthvað fyrir það! Hef sko ekki verið dugleg við að hlaupa, en hins vegar verið ansi dugleg við að borða góðan mat og stunda innhverfa íhugun. Sú iðja gerir öllum gott, en maður byggir víst ekki upp hlaupaþol með því... Þannig að á morgun set ég upp hlaupaprógram og fer fullkomlega eftir því næstu 7 vikurnar. Djóóók! Held ég joggi einn hring og fari svo í fjallgöngu og taki myndir. Massa þetta maraþon svo bara með gleðinni :)

Framundan er svo margt ofurskemmtilegt og spennandi, fleiri ferðalög, heimsóknir, háskólanám... segi ekki meir!

Ást og út.

(p.s. ég vil klappa mér á bakið fyrir að hafa sett inn heilar 20 færslur í júnímánuði, hef aldrei áður verið svona dugleg á mínum 11 ára bloggferli. Og það þrátt fyrir að hafa verið netlaus megnið af mánuðinum í Vesturferðinni og Hringferðinni. Ég tók mér líka það bessaleyfi að skrá nokkra eðal einstaklinga að þeim forspurðum á póstlista (hér efst til hægri), vona að það hafi ekki komið illa við neinn en ef svo er þá er lítið mál að segja sig úr áskriftinni (sjá leiðbeiningar í tölvupóstinum))

Ásbyrgi

Þar kom að því að við lentum í rigningu. Í vikunni fengum við þær fréttir að trampólínið héngi á snúrustaurnum heima, það gerði víst arfavitlaust veður á meðan við sóluðum okkur á Reyðarfirði. Og nú er komið að okkur, við vöknuðum í rigningu í Ásbyrgi og tókum því rólega í morgun. Það er nú samt líka notalegt hjá okkur í rigningu, kaffi og meððí og útsýnið út um "stofu"gluggann flott, grænn gróður sem fagnar bleytunni. Flottur dagur framundan, við ætlum að Mývatni og jafnvel að taka okkur sundsprett í Víti?!? Allavega í jarðböðunum, sjáum til með Vítið :-)

Hlaupamynd dagsins

Hlaup dagsins var 5 km upp og niður allar brekkur sem ég fann á Reyðarfirði og meðal annars meðfram þessari fallegu á sem ég reyndi að festa á filmu. Nú er það ferskt sjávarfang í kvöldverð á Randulffssjóhúsi á Eskifirði. Við hugsum okkur til hreyfings á morgun, kannski Ásbyrgi eða bara eitthvað allt annað. Áframhaldandi hiti og veðurblíða, lífið gæti ekki verið betra hjá okkur hér fyrir austan.

Austfiðringur

Hamingjuna er að finna nákvæmlega hér, í litlum árabáti úti á svölu vatni á heitum sólardegi á Austfjörðum.

Austfirrðingur

Á ferð minni um Austfirði í dag hef ég í alvöru verið að spá í það hvort gerð hafi verið mistök á fæðingarheimilinu daginn sem ég fæddist. Annað eins hefur nú gert, börnum ruglað saman og svoleiðis. Þar sem ég horfi á þessu austfirsku fjöll og firði í fyrsta sinn hef ég nefnilega verið að spá í því hvort ég sé jafnvel Austfirðingur! Alla vega aftur í ættir, held að þetta með fæðingarheimilið sé of langsótt. Ég finn svo mikla gleði í mér við hvern þann fjörð sem við keyrum fyrir og hvert það fjall sem við sjáum að það er engu líkara en að ég sé komin heim. Allt er svo fallegt hérna. Og öfugsnúið. Hér er opið haf til austurs og sólin sest að fjallabaki en ekki í hafsauga. Undarleg hegðun náttúrunnar hérna megin á landinu.

Við erum búin að eiga yndislega daga, fulla af sól og sælu út í gegn. Við nestum okkur vel að morgni og keyrum út i óvissuna. Stoppum oft og alltaf þegar við sjáum eitthvað spennandi. Í morgun vildu krakkarnir stoppa í húsdýragarði á bænum Hólmi. Sko alvöru húsdýragarður með alvöru húsdýrum. Bóndinn leiddi okkur í allan sannleik um dýrin og krökkunum fannst hann alveg frábær. Og þessi bóndagarður miklu betri húsdýragarður en Húsdýragarðurinn í Laugardal. Enda var þessi alveg ekta. "Þú ert bara eins og leiðsöguhandbók!", sagði Sólin við bóndann á Hólmi þegar við röltum frá landnámshænunum að geitagerðinu. Honum þótti mjög vænt um þann titil, eða svo sagði hann alla vega. Geiturnar urðu algert uppáhald, kiðlingurinn hoppaði í kjöltu bloggarans og kreisti út knús, reyndi svo að naga skóreimarnar hjá okkur öllum. Á leiðinni út í bíl sneri Vinurinn við og sagðist ætla að fara að þakka fyrir sig. Hann gekk upp að bóndahjónunum og sagði takk. Þegar hann kom út til okkar kreppti hann hnefana og hoppaði upp og niður, beit saman jöxlum og hrópaði: "þetta var æði!!". Þegar maður er 12 ára og segir: "hérna... takk fyrir", þá meinar maður svo miklu, miklu meira. Bóndinn virtist vita það.

Í dag skelltum við okkur líka í heita ölkeldupotta við bæinn Hoffell. Þarna eru nokkrir pottar misheitir, smávegis búningsklefi og útisturta. Ef maður liggur á pottbarminum getur maður teygt sig blóðberg og ljónslappa sem sprettur þarna á pottbarminum. Mig langaði bara að sækja bolla út í fellihýsi, taka ölkelduvatn úr pottunum og búa mér til te! Meðan við lágum þarna í marineringu með ímyndaða tebollann kom amerískt par að forvitnast: 

"Do we need a reservation?"

"Ha? Nei, just come on in, you´re welcome!"

Þeim fannst þetta eitthvað of fínt til að vera satt. Að hægt væri að stoppa þarna og hoppa ofan í heitan pott að vild. "So, how do you like Iceland?"

Ég gæti skrifað endalaust, en ég veit ekki hvað nettengingin mín hérna dugar. Ég sit í fellihýsinu á tjaldsvæðinu á Reyðarfirði og farsíminn minn sér mér fyrir nettengingu. Dreifir Wifi stuði eins og hann lifandi getur. Vonandi. Ef stuðið klikkar mun enginn lesa þetta, heldur mun þetta hverfa út í cosmosið og engin áhrif hafa. Þannig að ef þú lest þetta, þá hefur tæknin ekki klikkað, heldur verið bloggaranum í hag (aldrei þessu vant...).

Tóti situr hér með mér og skoðar kort, planar morgundaginn og næstu daga. Ég nenni því ekki, veit fyrir víst að þessi plön halda hvorki vatni né vindi, því um leið og við sjáum eitthvað sniðugt og spennandi á leið okkar þá eru öll plön fyrir róða. Við hjónin erum sem betur fer sammála um það :)

Seinna mun ég kannski skrifa um Þakgil, Stjórnina, Þvottárskriður eða aðra makalausa staði sem hafa heillað okkur á leiðinni. Núna ætla ég bara að hlusta á börnin mín hrjóta og Tóta tala um örnefni og annað merkilegt.

Ást og út!

Nesti við Stjórnarfoss. Eftir nestistímann skelltum við okkur auðvitað í sundföt og svömluðum um í Stjórninni. Þetta er okkar leynistaður (sem þó er á allra vitorði...).

Ferðalag

Verandi á ferð um landið með allt sem skiptir máli í farteskinu kemur þakklætið og auðmýktin ósjálfrátt til manns. Ég er eilíflega þakklát fyrir það hversu yndislega fjölskyldu ég á og hvað við erum samstillt og getum gert margt skemmtilegt saman. Auðmýktin læðist að manni við álfaborg í afskekktum fjallasal og fyllir sálina þvílíkum krafti að maður grípur andann á lofti og tárast aðeins. Það er bara þannig sem liggur í því!

Og áfram veginn höldum við, þjóðveg nr.1 með hæfilegum útúrdúrum og krókum. Nóg af nesti í kæliboxinu og svo tjöldum við þar sem við viljum sofa. Ekkert plan heldur okkur, nema þá það helst að njóta okkar og lifa lífinu. Reyndar eitt á dagskrá fljótlega, við nálgumst nú Stjórnina og Stjórnarfoss og þar ætlum við að stinga okkur til sunds. Þangað til ætla ég að hætta að pikka þetta á símann minn og taka undir þríradda söng með ukulele-undirspili úr aftursætinu: Gott er að geta talað við, einhvern sem að skilur mig, traustur vinur getur gert kraftaverk :-)

C&H dagsins

Farangurinn

Í gær kom ég heim úr ferðalagi. Löngu þörfu og löngu þráðu ferðalagi heim í fjörðinn minn fagra þar sem ég náði að róta mig aðeins og njóta. Ég og Una mín yndislega rifjuðum upp minningar og sögur og bjuggum til nýjar. Og eins og alltaf þegar heim er komið úr svona langferð, þá þarf að ganga frá farangrinum.

Öll förum við í gegnum lífið með farangur. Sem betur fer, vil ég segja, því hver vill fara í langferð án alls sem mögulega gæti verið þörf á á leiðinni. Sumt er þetta reyndar ókræsilegt dót sem slæðist í töskurnar á langri leið, annað hvort vegna þess að því troðið upp á okkur eða þá við gleymum að velja og hafna. Annað er nauðsynlegt og þarft að hafa í farteskinu og gott er að velja af kostgæfni það sem hver og einn vill hafa með í sinni för.

Í dag var ég að ganga frá farangri og raða nýju dóti á sinn stað. Þetta er miklu meira en eins dags vinna, enda var þetta svo frábær og innihaldsrík ferð! Ég áttaði mig á því hvers ég sakna að vestan og kem ríkari heim því ég lærði svo margt og mikið um sjálfa mig og aðra. Ég á svo ótrúlega mikið af eigulegum gripum eftir þessa ferð að það eru allar hirslur orðnar stútfullar af gersemum.

Ferðafélagar

Una Björg að tjilla í Tálkafirði

Pollurinn í Tálknafirði

Lífið er yndislegt og einfalt. Sérstaklega þegar bloggarinn marinerast í heitri laug úti í sveit og engar áhyggjur svo langt sem augað eygir.

Sundferð

Það er kannski ekki hlýlegt um að litast í Önundarfirði í dag, skýjað og ennþá snjór í fjöllum. Mér er þó hlýtt í hjartanu og reyndar svo hlýtt að ég stakk mér til sunds í Holtsfjöru í dag. Ekki lengi, bara rétt skellti mér ofan í og tók nokkur sundtök, rifjaði upp kikkið. Lét það þó vera í þetta sinn að stökkva fram af bryggjunni. Una var á myndavélinni á meðan, snillingurinn. Mikið þykir mér vænt um þessa ferð okkar!