Af myndarskap í eldhúsinu og feldþvotti

Ég gerðist myndarleg í eldhúsinu í dag og bakaði heil ósköp, vínarbrauð og hjónabandssælu. Mig langar að eiga nóg af gúmmelaði í frystinum til að grípa með ef okkur skyldi skyndilega langa í ferðalag í sumar. Sem gæti alveg gerst, ef ég þekki okkur rétt.

Af því ég átti ekki rauðan matarlit urðu vínarbrauðin svona ansi ÍA-leg, sem mér finnst skrýtið því eins og allir vita held ég með Ungmennafélaginu Önundi, en ekki ÍA. Keppti meira að segja fyrir hönd UÖ á nokkrum mótum hér í den og á verðlaunapeninga fyrir kúluvarp og 100 metra hlaup, skal ég segja ykkur. Við kepptum samt aldrei í búningum og held ég að ég fari með rétt mál þegar ég segi að engir sérstakir litir hafi verið ríkjandi í liðinu.

Hvað um það, vínarbrauð í býflugnalit eru komnar í frystinn og bíða næsta langferðalags.

Af öðrum afrekum dagsins má nefna það að vegna gengdarlauss hárloss heimilishundsins, skelltum við Vinur okkur í vettlinga og stígvél og sjampó-þvoðum Neró. Hann var síður en svo spenntur yfir því, enda almennt lítið hrifinn af hvers konar þvotti. Til dæmis vill hann alls ekki láta ryksuga sig, þrátt fyrir ítrekaðar tilraunir af okkar hálfu. Sem er dáldið leiðinlegt, því þegar hann er þveginn svona er feldurinn óratíma að þorna svo Neró greyið þurfti að sitja í sólarþurrkun á pallinum allan seinnipartinn, þaðan sem hann mændi ósköp mæddur á okkur inn um stofugluggann.

Hausinn lágt settur, eyrun afturstæð og skottið milli
lappanna. Ekki ber á öðru, þetta er hundleiðinlegt...

Hreystidaður

Á þessum árstíma, þegar allt er eitthvað svo bjart og fallegt og sumarfríið nýhafið (það hófst í morgun og ég tek við hamingjuóskum í kommentakerfinu), á ég það til að fara að hugsa um heilsuna og það sem ég læt ofan í mig. Annars nenni ég því helst ekki, er allt of góð við mig til þess...

Eins og venjulega þegar þetta daður við hreysti hellist yfir mig, þá er eitthvað ákveðið hráefni í tísku. Fyrir ári síðan var það boost úr hinu og þessu og í fyrravor þegar sumarfríið hófst þá þeytti ég saman alls konar ber og grænmeti, lífræna jógúrt, engifer, safa og fræ í gríð og erg og drakk með röri, voða ánægð með mig. Í ár eru það chia-fræin og það er allt annar handleggur. Og já, við erum að tala um sömu Chia-fræin og notuð voru í Chia-gæludýrunum á 9. áratugnum:

Þessi chia-fræ eru alveg merkilegt fyrirbæri, smákorn sem ég er á báðum áttum með hvort eigi að fara ofan í mig eða út í beð. Þau eru lögð í bleyti og þá nífaldast þau að ummáli, eða svoleiðis... þau svona meira draga til sín vökvann og mynda utan um sig slímhjúp sem er nífaldur á við hvert fræ. Það er rétt svo hægt að ímynda sér hversu mjúklega þetta rennur niður... En þetta er víst ofurfæði, og ég ætla að láta mig hafa þetta svona úr því ég er búin að fjárfesta í rándýrum pokanum!

Fyrst prófaði ég að gera hafragraut og bæta þessum fræum útí. Mikið ofsalega var það jafnvont og pappi! Svo ég skar niður kiwi og setti útí og ekki batnaði það, svo þetta endaði í ruslinu hjá mér.

Mæli ekkert sérstaklega með súru kiwi út í 
vondan graut, hann batnar ekkert við það...

Næst þegar gera átti áhlaup á chia-fræin setti ég þau í krukku, hellti köldu vatni yfir þau og lét þau bíða. Ég verð að segja að þetta er ansi ógeðfelld neysluaðferð, maukið verður bragðlaust og áferðarslæmt, svo ég bætti hunangi útí og þetta varð aðeins skárra. Ég get þó ómögulega komið ofan í mig nema nokkrum skeiðum í senn áður en ég fer að kúgast, en það ætti þó að sleppa því mér skilst að geyma megi svona graut í viku í ískáp!

Uppþembd Chia-fræ. Verð svona þrjá daga að klára
þetta ef ég fæ mér fjórum sinnum á dag.

Nú þarf ég að fara að hugsa út fyrir rammann, hef heyrt að nota megi fræin útí jógúrt og skyr og allskonar. Svo get ég líka tekið upp á því að draga fram boost-gerðargræjuna og henda í eina hressandi hræru í þeirri von að ég geti komið þessu niður: kókosjógúrt, spínat, banani, engifer, frosin ber, appelsínusafi og síðast en ekki síst: Chia-fræ. Á bara ekkert af þessum hráefnum til nema Chia-fræ, svo þetta verður bara að bíða til seinni tíma.

En kaffi á ég til. Já, ég fæ mér bara kaffi og skoða uppskriftir. Hvernig ætli Chia-fræin séu útí kaffi?

Játning átakssjúks lotufíkils

Þessi mynd tengist efni færslunnar ekki 

beint, en þó er hún það skásta sem ég fann

í safninu. Hún er sett hér eingöngu fyrir 

sakir bættrar sjónrænnar upplifunar, 

enda eru myndalausar færslur alveg 

svakalega leiðinlegar!

Það er komið að því að gera játningu og játning dagsins er þessi: Ég á það til að gera breytingar á lífi mínu sem eru ekki varanlegar. Svo hætti ég og sný mér að næsta átaki.

Ég veit, þetta er hræðilegt. Þegar ég sé þennan eiginleika í öðrum finnst mér alls ekki mikið til hans koma og þess vegna hef ég í gegnum árin reynt að draga niður í honum hjá mér, reynt að láta ekki á honum bera. Það er ekki fyrr en núna síðustu misserin að ég hef áttað mig á því að þessi eiginleiki er mér nauðsynlegur og án hans væri margt öðruvísi í mínu lífi. Án hans hefði ég hreinlega ekki náð að harka mér í gegnum óþolandi erfiðleika og afreka allt það sem ég get verið stolt af í mínu lífi. Núna þegar ég er orðin meðvituð um þetta, get ég í raun beitt þessum eiginleika mér í hag og náð ótrúlegum árangri í hverju sem hugurinn girnist. Bara út af þessum galla í mér frábæra eiginleika!

Mér finnst til dæmis mjög eftirsóknarvert að vakna snemma á morgnana. Sjálf er ég engin sérstök morgunmanneskja, nema síður sé, en mér finnst þetta samt eftirsóknarverður eiginleiki sem ég vildi að ég byggi yfir. Allir þeir sem njóta velgengni í lífinu fara víst übersnemma á fætur á morgnana. Þannig að um tíma fór ég að fara snemma í háttinn og var jú miklu sprækari þegar vekjarinn hringdi að morgni. Mér hefur jafnvel einstaka sinnum tekist að rúlla mér á fætur fyrir klukkan sex á morgnana og vonað að Á manneskjan ég hefði "breyst" eitthvað til frambúðar, en nei. Það er ekki svo.

Svo eru það breytingar sem mér finnst eftirsóknarvert að gera á mataræði: að drekka sitrónuvatn, boost, borða meiri ávexti, drekka meira vatn, bara nefndu það. Ég hef tekið skurk í þessu öllu og meiru til og kannski haldið að ég hafi "breyst" eitthvað til frambúðar, en nei. Það er ekki svo.

Önnur áhlaup sem ég hef staðið fyrir eru til dæmis ótal mörg bloggátök (sem ég er mjög þakklát fyrir eftir á, alls konar minningar þar sem ella hefðu glatast), lestrarátök (samanber Lestur ársins 2013 og 2014), fróðleiksátök (rifja upp sauðalitina, eða þá örnefni, nú eða fuglaheiti og fánuna). Hananú! Best ég segi það bara hreint út: ég er átakssjúkur lotufíkill sem gerir tímabundin áhlaup á alls konar verkefni, klárar þau og snýr sér síðan að öðru!

Og hvað með það? Þarf ég eitthvað að breytast? Er það ekki bara kostur í sjálfu sér að geta gert áhlaup á hvað sem er tæklað það án þess að gera endilega breytingu sem varir um aldur og ævi? Er það ekki bara hluti af mér sem ég á bara að virkja og nýta til hins ýtrasta?

Með þetta í huga kynni ég næsta átak lotufíkilsins: daglegar bloggfærslur í júnímánuði!
Jebbsí Pepsí, þetta er klappað og klárt og ekki seinna vænna að byrja. Ég er að henda mér alveg út í djúpu laugina hérna, því ég hef aldrei skrifað í svona marga daga samfleytt og raunar getur alveg farið svo að suma dagana verði meira um myndir en texta í færslunni. En það verður bara að hafa það.

Vinnuföt

Eftir augnarbliks helgarferð húsmóðurinnar til Danmerkur þar sem hún naut lífsins í sól og sumaryl með vinkonu af bestu sort, er komið að því að rífa sig af stað í að vinna í garðinum og sinna smá viðhaldi. Ég minntist á þetta við krakkana við varðeldinn í gærkvöldi, og þau voru mjög spennt fyrir þessu.

Kósítæm á pallinum í gærkvöldi þar sem umræðuefnið
var meðal annars þrældómur dagsins í dag :)

Í morgun rauk Sól á fætur, skóflaði í sig morgunmat og vildi endilega fara út í garð med det samme (afsakið dönskusletturnar, ég hef verið erlendis). Svo spurði hún um vinnuföt.

Ég hváði, hélt hún hlyti að eiga einhverja fataleppa til að vera í við garðsláttinn, en hún setti upp hissa-svipinn og sagðist hreint engin vinnuföt eiga. Við tókumst á um þetta um sinn, og komumst að þeirri niðurstöðu að hún hafði rétt fyrir sér. Í fataskápnum leyndust engin vinnuföt. Þannig að nú er tvennt sem þarf að gera: Í fyrsta lagi að fara aðra ferð í H&M fyrir barnið þar sem keypt verða vinnuföt, og í öðru lagi að láta barnið vinna meira og oftar!

Hlaupamynd dagsins

Það er dásamlegt að hlaupa í danskri sveit. Þá veit maður það :)

Samlokudagur

Við áttum góðan/slæman dag í borginni í dag. Góða hlutann áttum við í Flúðaselinu í faðmi fjölskyldunnar, þar sem við átum brunch og nutum samverunnar, eins og við reynum að gera að minnsta kosti mánaðarlega. 

Slæmi hlutinn kom svo í kjölfarið, fyrst þegar við fórum í hræðilega stóra fatabúð sem auglýsir sig sem Íslands eina von. Þar voru starfsmenn haldnir illilegu tilfelli af silfurskottu-syndrominu, því þeir skutust í allar áttir ef viðskiptavinur nálgaðist eða æptu sín á milli í talstöðvar til að fá einhvern á lagernum til að finna skó í réttum stærðum (Halló... talstöðvar?! Er þetta 1985 eða hvað?). Ekkert númerakerfi og enginn þjónusta, mig var farið að svima af vanlíðan þegar við komumst loksins út. Þaðan lá leið okkar í ísbúð til að hressa okkur við, nema hvað ísinn var vondur og af því ég sá að starfsmaðurinn sleikti á sér puttana áður en hann gerði ísinn minn, þá gat ég ekki hugsað mér að borða brauðið og henti honum í ruslið (mér er alveg saman þótt tissjú hafi legið á milli slefblautra puttanna á honum og brauðsins, það telst ekki með). Einn góðan veðurdag skal mér þó takast að kvarta yfir svona afgreiðslu, en enn sem komið er þá brosi ég bara og borga. (HFF).

Ég varð því voða fegin að komast loksins heim, en samt fúl yfir því að hafa eytt sirka tveimur tímum í pirring og leiðindi. Þá flaug mér í hug samlokuaðferðin góða!

Samlokuaðferðina er hægt að nota á nánast hvað sem er. Ég nota hana til dæmis þegar ég þarf að flytja fólki slæm tíðindi:

Segjaeitthvaðfallegt-Segjaslæmutíðindin-Segjaeitthvaðfallegt

Einnig hef ég notað þetta til að fá krakkana til að gera eitthvað sem þau þurfa að gera en þeim finnst leiðinlegt: 

Segjaþeimeitthvaðskemmtilegt-Segjaþeimaðtakatilíherberginu-Segjaþeimeitthvaðskemmtilegt

Í dag, þegar við komum heim eftir þessa góðu/slæmu borgarferð, ákvað ég að prófa að yfirfæra þessa aðferð á heilan dag. Held ég hafi aldrei prófað það áður og það er skemmst frá því að segja að tilraunin tókst stórkostlega vel. Við krakkarnir skelltum okkur í skógræktina, renndum okkur nokkrar ferðir í rennibrautinni og aparólunni, gáfum öndunum brauð, fylgdust með svartþröstum og auðnutittlingum í hreiðurgerð, ég hljóp smá sprett og saman nutum við þess að vera úti í náttúrunni þar sem sólin skein, fuglarnir sungu og grasið grænkaði. Eða svoleiðis, þetta var alla vega alveg yndislegt og ég held ég geti sagt að þetta hafi algerlega bjargað deginum mínum og nú þegar honum er tekið að halla, þá gæti ég ekki verið sáttari við hann. Þökk sé samlokuaðferðinni :)

Próflokadjamm

Úff, 9 klukkutíma heimaprófi loksins lokið og ég þurfti að nota allan tímann sem í boði var. Ég vildi að apríl mánuður hefði verið aðeins mildari við mig, svona tímalega séð. Þá hefði kannski getað verið betur lesin, en svona er það bara. Það gengur heldur ekkert að hanga í baksýnisspeglinum, ég hef lært ýmislegt af þessum aprílmánuði og einhverra hlut vegna átti þetta að fara svona.

Ef mér reiknast rétt til, þá dugar þetta próf samt til þess að ég fái að útskrifast með þriðju háskólagráðuna mína. Mikið sem ég er glöð með það! Og að auki bíð ég frétta frá háskólanum, því ég sótt um ansi spennandi mastersnám i haust sem ég vona að mér verði hleypt inn í, kemur allt í ljós.

Alla vega, það er próflokadjamm hjá mér í kvöld, sem líklega fer þannig fram að ég tek smá þrifrúnt um húsið mitt sem er í rúst eftir þessa törn, og jafnvel kúri mig með besta fólkinu í sófanum yfir góðri mynd.

Megið þið njóta þess sem eftir lifir helgar, það ætla ég í það minnsta að gera!

Ást og út,
Bogga

Borgarferð

Í gær fórum við hjónin með nokkrum vinum í borgarferð, þar sem við fórum út að borða, sáum sýninguna Baldur í Borgarleikhúsinu, kíktum í bæinn og gistum svo á hóteli. Alltaf gott að fara svona öðru hverju, en maður er óneitanlega ósköp lúinn í dag einhverra hluta vegna.

Flottur hópur

Ég hef aldrei hlustað á Skálmöld af viti og verð yfirleitt þreytt á þungarokki til lengdar, slekk bara eða skipti um stöð, svona oftast alla vega. Fíla eitt gott lag með Rammstein og annað gott lag með Tý, og hef ekki lagt eyrun við annað í þessari tónlistartegund, sorrý með mig... Þess vegna er sýningin Baldur eins og sniðin fyrir fólk eins og mig! Þungarokk gert aðgengilegt fyrir alla, mjög skemmtileg sýning þar sem þrír trúðar fara á kostum og segja söguna af Baldri (af því enginn skilur það sem söngvarinn er að segja...) á milli þess sem Skálmöld flytur okkur tónlistina sem segir sömu sögu. Trúðarnir voru yndislega fyndnir og ég verð að segja að Skálmöld hækkaði talsvert í áliti hjá mér, það fór ekki á milli mála að þarna eru á ferðinni afar færir tónlistarmenn sem fluttu vönduð lög af stakri snilld og fagmennsku og höfðu gaman að. Lögin fannst mér óvenju melódísk af þungarokki að vera og ég raulaði alveg nokkur lög eftir sýninguna. Núna langar mig bara að eiga disk með Skálmöld, held hann fái að fljóta með okkur í bílnum í sumar.

Skálmöld á sviði í Borgarleikhúsinu, algerlega ógleymanlegt!

Næstu dagar verða ansi þétt skipulagðir hjá mér, vorin virðast oft verða þannig hjá mér og ég kann ágætlega við það. Það er prófatíð og ég á eftir að skila einni ritgerð sem gildir 50% og læra fyrir eitt 100% lokapróf og þá er önnin búin. Ofan á þetta bætist að kórinn minn er að æfa á fullu fyrir tónleika auk þess sem það er óvenjumikið um að vera í vinnunni, svo það er bara allt á hvolfi. Nei djók, ekkert á hvolfi, þetta er allt saman afskaplega vel skipulagt og mun algerlega allt saman ganga upp eins og venjulega. Ég hef nefnilega margoft lent í því að hafa tekið svo mikið að mér að ég sé ekki fram úr hlutunum, þetta er sko alls ekki í fyrsta skipti! Og í öll hin skiptin gekk allt eins og í sögu og því skyldi ég ætla að þessi törn verði eitthvað öðruvísi :)

Ætla að snúa mér að verkefnalista dagsins, ekki seinna vænna að hefjast handa!
Kveðja,
átakssjúki lotufíkillinn ♥♥♥

Árgangsmótið

Þá er komið að því enn eitt árið, árstíminn þegar svo margir bregða sér á árgangsmót og fagna árafjöldanum sem liðinn er frá útskrift með gömlu bekkjarfélögunum. Hjá mér er meira að segja óvenju merkilegt árgangsmót, en nú í vor eru liðin 20 ár frá útskrift úr 10. bekk í Grunnskóla Flateyrar og ekki annað hægt en að halda ærlega upp á það. Alveg merkilegt hvað tíminn líður hratt, það geta ómögulega verið liðnir tveir áratugir síðan ég var 16 ára saklaus sveitastelpa!

16 ára saklaus sveitastelpa

Míns árgangs er minnst fyrir ýmislegt, til dæmis fyrirfinnst hvergi nokkurs staðar árgangur þar sem svo hátt hlutfall er af frambærilegum dönsurum, söngvurum og bara almennt framúrskarandi einstaklingum. Aukinheldur hefur metið sem árgangurinn minn setti á samræmdu prófunum ekki enn verið slegið: hæsta meðaltal heils árgangs í einu sveitarfélagi á landsvísu í öllum greinum, takk fyrir takk! Þú getur rétt ímyndað þér lesandi góður hversu stolt ég er af því að tilheyra þessum útskriftarárgangi.

En blundum ekki lengur við botnlaust sjálfshól og ýkjulausar staðreyndir, mergur málsins og málefni dagsins er nefnilega fyrirhugað Árgangsmót. Það vill svo til að ég á sæti í skemmti- og undirbúningsnefnd og eins og gefur að skilja þá er í mörg horn að líta þegar svona mikið stendur til. Þetta er annasamt starf, en þó skemmtilegt og vonandi borgar allt stritið sig að lokum. Það þarf að leigja sal og panta hljómsveit; Sálina jafnvel, en Pál Óskar til vara. Svo er að skipuleggja óvissuferð og reyna að fjárafla svoldið (ég er líka í fjáröflunarnefndinni) svo hægt sé að leigja rútur og kannski kaupa eitthvað fyrir mannskapinn að eta og drekka í ferðinni. Svo var ég að spá í að byrja daginn snemma með fótboltamóti, reyna að hrista mannskapinn saman  fyrir téða óvissuferð og síðan verður hátíðarkvöldverður og diskótek. Það stefnir í ógleymanlegt kvöld þar sem dans og drykkja fá að ráða ferðinni fram á nótt, í bland við dash af daðri og vangadansi við æskuástir og trúnó með þeim sem maður á óuppgerðar sakir við. Eitt er víst að þetta verður rosalegt, enda er þetta fyrsta árið sem árgangurinn heldur árgangsmót.

Já, var ég ekki búin að minnast á það? Árum saman hef ég horft löngunaraugum á myndir af annarra manna árgangsmótum hlustað á svaðalegar sögur vor eftir vor. Samtímis hef ég kvalist yfir framtaksleysinu í mínum eigin árgangi og bölvað því að þar eru aldrei haldin árgangsmót, ALDREI!

Þannig að um daginn ákvað ég að þetta gengi ekki lengur, hvers vegna ætti minn útskriftarárgangur ekki að halda árgangsmót eins og aðrir? Svo ég gerði snögga áhugakönnun meðal bekkjarfélaganna og upp úr því fóru hjólin aldeilis að snúast. Það er gaman frá því að segja að hver einn og einasti tók vel í þessa hugmynd og það stefnir jafnvel í 100% mætingu, geri aðrir árgangar betur! Sem betur fer er mætingin þetta góð, því árgangurinn má ekki við miklum forföllum. Hann má bara alls ekki við neinum forföllum. Forföll eru reyndar óheimil og verða ekki tekin til greina.

Já, var ég ekki búin að minnast á það? Þegar árgangurinn minn var í 9. bekk Grunnskóla Flateyrar, þá vorum við fimm nemendur. Um vorið urðu einhver innanhússvandamál til þess að meirihluti nemenda ákvað að hætta námi og klára grunnskólann annars staðar. Að hausti innritaðist aðeins einn nemandi í 10. bekk. Ég. Eini nemandinn sem hafði ekki hugmynd um einhverjar erjur við stjórnendur skólans eða að hægt væri að gefast upp á einhverju sem var ólokið.

Þér er óhætt að lesa þessa færslu aftur ef þér sýnist svo, lesandi góður, en hér hefur engu verið logið. Ég undirrituð ER útskriftarárgangur Grunnskóla Flateyrar árið 1994. Eins og hann leggur sig! Og hef ákveðið að það fái ekki lengur komið í veg fyrir ærlegt árgangsmót. Á ég ekki að fá árgangsmót eins og aðrir?

Jú auðvitað, og úr því er loksins að fara að rætast. Eitt er alla vega víst, að lagalistinn á diskótekinu verður óumdeilanlega frábær...

Vorboðinn ljúfi

Nema hvað. Það er 4. apríl og fyrsti húsbíllinn mættur á tjaldsvæði bæjarins.  Snjór í fjöllum engin fyrirstaða.