Pallaveður

Þvílíkur sólskinsdagur sem verið hefur í dag, svo dásamlegur  að hér sit ég við skriftir úti á palli, í sólstól með sólgleraugu, á hlýrabol í þokkalegasta hita og smjatta á sítrónugosi og harðfiski með smjöri. Ég játa að þetta síðasta er kannski ekki það sem vænta mátti helst í þessum kringumstæðum, en þegar harðfiskþörfin knýr dyra fær maður ekki flúið. Ekki einu sinni sítjandi í sólbaði úti á palli. Örugglega af því ég er nú einu sinni fyrrum harðfiskbóndadóttir. Sítrónugosið er þó meira í takt við aðstæður, nýjasta æðið mitt, minnir á sólskin í dós. Tjisssss!

Tagine

En hvað ég væri til í að eiga Tagine pott akkúrat núna. Tagine er leirpottur ættaður frá Marokkó og notaður er til að elda alls kyns lamba- og kjúklingarétti, inni í ofni eða á hellu. Mér skilst að útkoman sé dásamlega safarík og meyr, enda er kjötið hægeldað með alls konar kryddi og grænmeti í pottinum. Lokið er keilulaga og heldur gufunni inni í pottinum og svo er maturinn borinn fram á neðri hluta pottsins eftir eldun. Mig langar mest að panta mér einn svona pott strax í kvöld, en mun sitja á mér í bili þar til ég finn minn eina rétta. Þar til sá dagur rennur upp dunda mér bara við að lesa uppskriftir og smjatta á þeim í huganum.

Sunnudagsganga

Við mæðgurnar ákváðum að hressa okkur við og skelltum okkur í göngutúr í rokinu áðan. Sólin sýndi listir sínar í klifurgrindinni á skólalóðinni, við gengum niður Vesturgötuna þar sem við fengum okkur ís í sólarblíðunni. Neró var spenntur yfir þessu líka og sleikti gangstéttina fyrir framan sjoppuna af miklum móð. Við veðjuðum á að þarna missi viðskiptavinirnir oftast pulsuna sína, svo mikill var ákafinn! Ég tók líka tvö videó af Sólinni í klifurgrindinni, ekkert smávegis hvað hún er fær, kann að fara afturábak og áfram snúninga á köðlunum og er mjög seig.

The trouble is, you think you have time.

Líttu sérhvert sólarlag

Njótum hvers dags, maður veit aldrei.

Sérhver draumur lifir aðeins eina nótt

sérhver alda rís en hnígur jafnan skjótt

hverju orði fylgir þögn 

– og þögnin hverfur alltof fljótt.

En þó að augnablikið aldrei fylli stund

skaltu eiga við það mikilvægan fund

því að tár sem þerrað burt 

– aldrei nær að græða grund.

Líttu sérhvert sólarlag,

sem þitt hinsta væri það.

Því morgni eftir orðinn dag

enginn gengur vísum að.

Þú veist að tímans köldu fjötra enginn flýr

enginn frá hans löngu glímu aftur snýr.

Því skaltu fanga þessa stund

– því fegurðin í henni býr.

Það er gróska á E9

Þrátt fyrir spár um að yfirvofandi sé páskahret með tilheyrandi kulda, þá dafna grænmetisplöntur og kryddjurtir vel í sólríkum gluggum hér á E9. Þarna sjást gúrku- og tómataplöntur sem við vorum að færa í stærri potta, basilikkan er aðeins að kíkja upp úr körfunni þarna í glugganum, en risavöxnu plönturnar í stóru pottunum er kúrbítur! Já, það kom mest á óvart, hann rauk svoleiðis upp úr moldinni og það eru komnir blómknúppar á hann og allt. Vona að hann haldi áfram að dafna, við erum nefnilega sérstaklega spennt fyrir frjóvguninni sem þarf víst að vinna í höndum! 

Það er nú ekki leiðinlegt að fyrirliggjandi er plöntuorgía í stofunni á E9, skítt með allt páskahret!

Melabakkar og Sjávarfoss

Við áttum svo ótrúlega skemmtilegan dag í dag, vorum aðallega úti í góða veðrinu að sjá og skoða eitthvað nýtt og nutum þessa fallega dags saman. Dagurinn var tekinn frekar snemma, við keyrðum hring um Melasveitina (sem ég hef aldrei gert áður) og sáum ummerkin eftir sinueldana sem loguðu í vikunni sem leið. Við komumst niður í fjöru hjá svínabúinu og gengum undir Melabakkana, kannski ekki rétta leiðin því við þurftum að ganga dágóðan spotta, en samt mjög falleg gönguleið þar sem margt var að skoða.

Við fundum meðal annars dauðan sel (frekar óhuggulegt) og beinagrind af hval, prófuðum að brjóta sandsteininn sem er svo laus í sér að maður getur mulið hann með fingrunum.Við tókum fullt af myndum (aðallega Tóti samt, hann dregst iðulega afturúr með farangurinn sinn og þrífótinn, hehehe!).
Það er ekkert sem jafnast á við það að vera með fólkinu sínu úti í náttúrunni og ferska loftinu. Og allt þetta fengum við að upplifa í dag. Djók, það var verið að bera skít á túnin og dauði selurinn hefur verið steindauður dögum saman því stækjan af honum yfirgnæfði næstum því skítalyktina. Það fer ekki á milli mála að ég er Made-in-sveitin :)

 Og eins og Melabakkarnir hefðu ekki verið nóg, þá bættum við úr betur og stoppuðum við Sjávarfoss; þar sem Langá á Mýrum rennur til sjávar. Ósinn var á að líta eins og Jökulsárlón, stíflaður af ís sem brakaði og brast í. Svei mér þá ef ég sá ekki borgarísjaka á reki þarna. Mjög tignarlegt að sjá. Tóti tók myndir og við vorum að ýta ísjökum út í á og fylgjast með þeim fara niður fossinn. Þessi ís verður svo farinn á næsta stórstraumi.

Eftir þetta mikla ferðalag var gott að komast inn í bústað hjá tengdó, ylja sér og borða grillmat. Á heimleiðinni komum við líka aðeins við í Sjávarholtinu hjá ömmu Ellu og afa Trausta og fengum kaffi og konfekt.
Og hér sitjum við hjónin, loksins komi heim og alveg dauðuppgefin eftir daginn. Krakkarnir löngu sofnaðir, þrátt fyrir stór orð um annað. Það er nefnilega páskadagur á morgun og ungarnir mínir voru hreinlega að springa úr spenningi. Ratleikurinn tilbúinn og allt klárt. Held ég fari bara snemma í háttinn líka. Verst að ég er aftur komin með hor í nös, kannski fullmikið af köldu lofti á þann sem er nýrisinn úr rekkju! Sjáum til :)
Gleðilega páska!

Skírdagur

Mise en place

Ég hef verið að velta fyrir mér smávægilegum breytingum hér innanhúss. Það sem ég þarf (auðvitað er margt sem mig vantar, en þetta er bara það sem ég er að velta fyrir mér núna!) er svæði þar sem ég get dreift úr mér um nokkurt skeið, jafnvel í nokkra mánuði, án þess að aðrir heimilsmeðlimir eða gestir þeirra séu að hnýsast þar eða færa allt úr skorðum. Mig vantar eiginlega smávegis skrifstofuskonsu eða jafnvel bara skrifsborðshorn sem ég gæti kallað mitt og átt í friði.

Það er útaf dálitlu sem er í raun mitt helsta áhugamál og hefur átt hug minn allan um langa hríð án þess að ég hafi farið um það mörgum orðum hér eða nokkurs staðar. Mig hefur oft langað að koma út úr skápnum með þennan áhuga, en aldrei gert það. Aldrei fundist það tímabært eða öruggt að nokkuð verði úr þessu. En núna fer að verða tímabært að gera eitthvað í þessu. Til þess að af því geti orðið vantar mig bara mitt "Mise en place".

Einhverra hluta vegna hefur það æxlast þannig hér inni á heimilinu að þegar ég er í tölvunni minni sit ég alltaf við eldhúsborðið. Þannig kláraði ég bæði BA-námið og kennsluréttindin, sat við eldhúsborðið með tölvuna og skrifaði og skrifaði. Og þurfti að taka til fyrir hverja máltíð sem borða skyldi af þessu borði. Þreytandi, mjög þreytandi. Þegar verkefnin voru virkilega þung og erfið færði mig stundum yfir á borðstofuborðið, en þar getur maður nú ekki verið endalaust með draslið sitt, reglulega þurfti ég að pakka mínu saman og færa mig.

Framundan er verkefni sem krefst þess að ég geti komið mér fyrir til langs tíma án þess að þurfa að færa mig, haft öll mín verkfæri á sínum stað, dreift úr mér, gengið að mínu vísu, fengið að vera í friði. Það er of langt í að börnin mín flytji að heiman til að ég geti beðið eftir herbergjunum þeirra! Þarf að finna út úr þessu fljótlega, verkefnið er nefnilega aðkallandi. Meira um það síðar!

This is your life