Við vorum að renna inn í Vík í Mýrdal og henda upp farfuglaheimilinu okkar eftir ansi viðburðaríkan dag. Við fengum sól og gott veður í morgun, skoðuðum Seljavallalaug og Gljúfrabúa eftir hádegið, grilluðum kvöldmat með ferðafélögunum og pökkuðum svo saman, kvöddum þau og Grandavör og héldum áfram leið okkar austur á bóginn.
Við áðum hjá Skógafossi, skoðuðum flugvélaflakið á Sólheimasandi á leiðinni til Víkur. Nauðsynlegt að stoppa oft og teygja úr sér á svona ferðalögum, bæði fyrir börn og ljósmyndara.
Færsla gærdagsins bar það sjálfsagt með sér að hafa verið skrifuð í talsverðum flýti rétt fyrir miðnætti, svona til að uppfylla skilyrði bloggátaksins. En svona er þetta stundum, við erum á ferð og flugi og búum við þær takmarkanir sem net- og rafmagnsskortur valda.
Net og rafmagn er þó óþarft ferðabók fjölskyldunnar, á hana notum við bara penna og handafl. Við byrjuðum á bókinni í fyrrasumar og sáum strax að þetta er eitthvað sem við hefðum átt að byrja á mun fyrr. Maður er fljótur að gleyma, en ferðabókin gleymir engu. Hún geymir upplýsingar um hvert við förum, göngum og hlaupum, hvað við gerum, hvar við tjöldum og syndum og bara almennt hvað við tökum okkur fyrir hendur.
Við vöknuðum á floti í morgun, ekki vegna rigningar heldur skein sól á heiðum himni og ekki vært inni í tjaldi. Yndislegur dagur, hlýr og góður, sund á Hellu og búslóðaflutningar að Grandavör. Mmmmmm.
Í dag lögðum við af stað í ferð, fyrsti áningarstaður er hér í Álfaskeiði. Við erum einu tjaldgestirnir á svæðinu og erum að fílaða.
Áhugasömum er bent á að fylgjast með hashtagginu #E9sumar2014, við fjölskyldan erum orðin svo vélvædd að við ætlum í sameiningu að þekja þann vegg með myndum og minningum í sumar. Síðar ætti að verða gaman að rifja upp minningar sumarsins með myndasafni frá fjórum mismunandi sjónarhornum. Við erum flest með lokað fyrir aðgang ókunnugra, svo ég mæli með notendunum bjorgbj, toti999, bjoggi01 og sigga1290 á instagram :)
Þeir sem mig þekkja vita að ég er mikil listakona í húð og hár, frá toppi til táar. Eiginlega má segja sem svo að mér sé allt til lista lagt!
Útlitið skiptir ekki öllu máli, þótt ég reyni nú að hafa þetta skiljanlegt hjá mér. Alveg óþolandi þegar kemur að listum, ef hvorki er hægt að skilja upp né niður í merkingunni. Þá skilar öll vinnan litlum árangri!
Efniviðurinn er af öllum sortum. Ég notast stundum við penna eða liti, en oftast við blýant. Það er eitthvað alveg einstakt við blýant sem eyðist upp þar til hann verður að stubbi, þá veit ég að ég hef verið dugleg. Þessu beiti ég á hvað sem er, bara það sem hendi er næst, blaðsnepla og afrifur þess vegna. Allt í nafni listanna. Já, og ég er að meina karlkynsnafnorðið listi. Ekki kvenkynsnafnorðið list. Nema hvað?
Tilgangur listanna minna er af mismunandi toga, ýmist til að gleyma ekki en ekki síður mér til hvatningar. Hér má til dæmis sjá hvatningarlista síðan í vor þegar ég var á kafi í ritgerðarskrifum, á 200 orða fresti fékk ég nefnilega að standa upp og gera ýmislegt þarft:
Svona eftir á sé ég alveg að þetta er ekkert ofsalega skemmtilegur listi, en á þessum tíma virkaði hann mjög vel. Mig langaði í alvöru frekar að þrífa örbylgjuofninn en að sitja áfram og þræla mér í gegnum heimildaritgerð um stjórntæki hins opinbera. Á meðan á ritgerðarskrifum og próflestri stóð skrifaði ég líka annan lista, þann sem fjallaði um alla þá skemmtilegu hluti sem ég ætlaði að framkvæma þegar önninni lyki:
Þetta er náttúrulega miklu skemmtilegri listi, það sér hver heilvita maður. Ég er reyndar ekki búin að skipta um strengi í fiðlunni, ná upp hlaupaþoli eða kafa ofan í Djúpið (það er efni í bloggfærslu síðari tíma), en gjaldeyrinn keypti ég strax og önninni lauk og núorðið á ég það alveg til að lesa bók og jafnvel horfa á bíómynd um hábjartan dag.
Mér finnst gaman að því að dóttirin hefur tekið þetta upp eftir mér. Hún hefur búið til ótal skemmtilega lista og ég hef mjög gaman að þeim. Geymi þá reyndar, ef ég næ að koma höndum yfir þá án þess að mikið beri á. Þessi hér er nýlegur og ég verð að segja að hér er mjög efnileg listakona á ferð:
Ég gerðist myndarleg í eldhúsinu í dag og bakaði heil ósköp, vínarbrauð og hjónabandssælu. Mig langar að eiga nóg af gúmmelaði í frystinum til að grípa með ef okkur skyldi skyndilega langa í ferðalag í sumar. Sem gæti alveg gerst, ef ég þekki okkur rétt.
Af því ég átti ekki rauðan matarlit urðu vínarbrauðin svona ansi ÍA-leg, sem mér finnst skrýtið því eins og allir vita held ég með Ungmennafélaginu Önundi, en ekki ÍA. Keppti meira að segja fyrir hönd UÖ á nokkrum mótum hér í den og á verðlaunapeninga fyrir kúluvarp og 100 metra hlaup, skal ég segja ykkur. Við kepptum samt aldrei í búningum og held ég að ég fari með rétt mál þegar ég segi að engir sérstakir litir hafi verið ríkjandi í liðinu.
Hvað um það, vínarbrauð í býflugnalit eru komnar í frystinn og bíða næsta langferðalags.
Af öðrum afrekum dagsins má nefna það að vegna gengdarlauss hárloss heimilishundsins, skelltum við Vinur okkur í vettlinga og stígvél og sjampó-þvoðum Neró. Hann var síður en svo spenntur yfir því, enda almennt lítið hrifinn af hvers konar þvotti. Til dæmis vill hann alls ekki láta ryksuga sig, þrátt fyrir ítrekaðar tilraunir af okkar hálfu. Sem er dáldið leiðinlegt, því þegar hann er þveginn svona er feldurinn óratíma að þorna svo Neró greyið þurfti að sitja í sólarþurrkun á pallinum allan seinnipartinn, þaðan sem hann mændi ósköp mæddur á okkur inn um stofugluggann.
Hausinn lágt settur, eyrun afturstæð og skottið milli lappanna. Ekki ber á öðru, þetta er hundleiðinlegt...
Á þessum árstíma, þegar allt er eitthvað svo bjart og fallegt og sumarfríið nýhafið (það hófst í morgun og ég tek við hamingjuóskum í kommentakerfinu), á ég það til að fara að hugsa um heilsuna og það sem ég læt ofan í mig. Annars nenni ég því helst ekki, er allt of góð við mig til þess...
Eins og venjulega þegar þetta daður við hreysti hellist yfir mig, þá er eitthvað ákveðið hráefni í tísku. Fyrir ári síðan var það boost úr hinu og þessu og í fyrravor þegar sumarfríið hófst þá þeytti ég saman alls konar ber og grænmeti, lífræna jógúrt, engifer, safa og fræ í gríð og erg og drakk með röri, voða ánægð með mig. Í ár eru það chia-fræin og það er allt annar handleggur. Og já, við erum að tala um sömu Chia-fræin og notuð voru í Chia-gæludýrunum á 9. áratugnum:
Þessi chia-fræ eru alveg merkilegt fyrirbæri, smákorn sem ég er á báðum áttum með hvort eigi að fara ofan í mig eða út í beð. Þau eru lögð í bleyti og þá nífaldast þau að ummáli, eða svoleiðis... þau svona meira draga til sín vökvann og mynda utan um sig slímhjúp sem er nífaldur á við hvert fræ. Það er rétt svo hægt að ímynda sér hversu mjúklega þetta rennur niður... En þetta er víst ofurfæði, og ég ætla að láta mig hafa þetta svona úr því ég er búin að fjárfesta í rándýrum pokanum!
Fyrst prófaði ég að gera hafragraut og bæta þessum fræum útí. Mikið ofsalega var það jafnvont og pappi! Svo ég skar niður kiwi og setti útí og ekki batnaði það, svo þetta endaði í ruslinu hjá mér.
Mæli ekkert sérstaklega með súru kiwi út í vondan graut, hann batnar ekkert við það...
Næst þegar gera átti áhlaup á chia-fræin setti ég þau í krukku, hellti köldu vatni yfir þau og lét þau bíða. Ég verð að segja að þetta er ansi ógeðfelld neysluaðferð, maukið verður bragðlaust og áferðarslæmt, svo ég bætti hunangi útí og þetta varð aðeins skárra. Ég get þó ómögulega komið ofan í mig nema nokkrum skeiðum í senn áður en ég fer að kúgast, en það ætti þó að sleppa því mér skilst að geyma megi svona graut í viku í ískáp!
Uppþembd Chia-fræ. Verð svona þrjá daga að klára þetta ef ég fæ mér fjórum sinnum á dag.
Nú þarf ég að fara að hugsa út fyrir rammann, hef heyrt að nota megi fræin útí jógúrt og skyr og allskonar. Svo get ég líka tekið upp á því að draga fram boost-gerðargræjuna og henda í eina hressandi hræru í þeirri von að ég geti komið þessu niður: kókosjógúrt, spínat, banani, engifer, frosin ber, appelsínusafi og síðast en ekki síst: Chia-fræ. Á bara ekkert af þessum hráefnum til nema Chia-fræ, svo þetta verður bara að bíða til seinni tíma.
En kaffi á ég til. Já, ég fæ mér bara kaffi og skoða uppskriftir. Hvernig ætli Chia-fræin séu útí kaffi?
Það er komið að því að gera játningu og játning dagsins er þessi: Ég á það til að gera breytingar á lífi mínu sem eru ekki varanlegar. Svo hætti ég og sný mér að næsta átaki.
Ég veit, þetta er hræðilegt. Þegar ég sé þennan eiginleika í öðrum finnst mér alls ekki mikið til hans koma og þess vegna hef ég í gegnum árin reynt að draga niður í honum hjá mér, reynt að láta ekki á honum bera. Það er ekki fyrr en núna síðustu misserin að ég hef áttað mig á því að þessi eiginleiki er mér nauðsynlegur og án hans væri margt öðruvísi í mínu lífi. Án hans hefði ég hreinlega ekki náð að harka mér í gegnum óþolandi erfiðleika og afreka allt það sem ég get verið stolt af í mínu lífi. Núna þegar ég er orðin meðvituð um þetta, get ég í raun beitt þessum eiginleika mér í hag og náð ótrúlegum árangri í hverju sem hugurinn girnist. Bara út af þessum galla í mér frábæra eiginleika!
Mér finnst til dæmis mjög eftirsóknarvert að vakna snemma á morgnana. Sjálf er ég engin sérstök morgunmanneskja, nema síður sé, en mér finnst þetta samt eftirsóknarverður eiginleiki sem ég vildi að ég byggi yfir. Allir þeir sem njóta velgengni í lífinu fara víst übersnemma á fætur á morgnana. Þannig að um tíma fór ég að fara snemma í háttinn og var jú miklu sprækari þegar vekjarinn hringdi að morgni. Mér hefur jafnvel einstaka sinnum tekist að rúlla mér á fætur fyrir klukkan sex á morgnana og vonað að Á manneskjan ég hefði "breyst" eitthvað til frambúðar, en nei. Það er ekki svo.
Svo eru það breytingar sem mér finnst eftirsóknarvert að gera á mataræði: að drekka sitrónuvatn, boost, borða meiri ávexti, drekka meira vatn, bara nefndu það. Ég hef tekið skurk í þessu öllu og meiru til og kannski haldið að ég hafi "breyst" eitthvað til frambúðar, en nei. Það er ekki svo.
Önnur áhlaup sem ég hef staðið fyrir eru til dæmis ótal mörg bloggátök (sem ég er mjög þakklát fyrir eftir á, alls konar minningar þar sem ella hefðu glatast), lestrarátök (samanber Lestur ársins 2013 og 2014), fróðleiksátök (rifja upp sauðalitina, eða þá örnefni, nú eða fuglaheiti og fánuna). Hananú! Best ég segi það bara hreint út: ég er átakssjúkur lotufíkill sem gerir tímabundin áhlaup á alls konar verkefni, klárar þau og snýr sér síðan að öðru!
Og hvað með það? Þarf ég eitthvað að breytast? Er það ekki bara kostur í sjálfu sér að geta gert áhlaup á hvað sem er tæklað það án þess að gera endilega breytingu sem varir um aldur og ævi? Er það ekki bara hluti af mér sem ég á bara að virkja og nýta til hins ýtrasta?
Með þetta í huga kynni ég næsta átak lotufíkilsins: daglegar bloggfærslur í júnímánuði!
Jebbsí Pepsí, þetta er klappað og klárt og ekki seinna vænna að byrja. Ég er að henda mér alveg út í djúpu laugina hérna, því ég hef aldrei skrifað í svona marga daga samfleytt og raunar getur alveg farið svo að suma dagana verði meira um myndir en texta í færslunni. En það verður bara að hafa það.
Eftir augnarbliks helgarferð húsmóðurinnar til Danmerkur þar sem hún naut lífsins í sól og sumaryl með vinkonu af bestu sort, er komið að því að rífa sig af stað í að vinna í garðinum og sinna smá viðhaldi. Ég minntist á þetta við krakkana við varðeldinn í gærkvöldi, og þau voru mjög spennt fyrir þessu.
Kósítæm á pallinum í gærkvöldi þar sem umræðuefnið var meðal annars þrældómur dagsins í dag :)
Í morgun rauk Sól á fætur, skóflaði í sig morgunmat og vildi endilega fara út í garð med det samme (afsakið dönskusletturnar, ég hef verið erlendis). Svo spurði hún um vinnuföt.
Ég hváði, hélt hún hlyti að eiga einhverja fataleppa til að vera í við garðsláttinn, en hún setti upp hissa-svipinn og sagðist hreint engin vinnuföt eiga. Við tókumst á um þetta um sinn, og komumst að þeirri niðurstöðu að hún hafði rétt fyrir sér. Í fataskápnum leyndust engin vinnuföt. Þannig að nú er tvennt sem þarf að gera: Í fyrsta lagi að fara aðra ferð í H&M fyrir barnið þar sem keypt verða vinnuföt, og í öðru lagi að láta barnið vinna meira og oftar!
