Samlokudagur

Við áttum góðan/slæman dag í borginni í dag. Góða hlutann áttum við í Flúðaselinu í faðmi fjölskyldunnar, þar sem við átum brunch og nutum samverunnar, eins og við reynum að gera að minnsta kosti mánaðarlega. 

Slæmi hlutinn kom svo í kjölfarið, fyrst þegar við fórum í hræðilega stóra fatabúð sem auglýsir sig sem Íslands eina von. Þar voru starfsmenn haldnir illilegu tilfelli af silfurskottu-syndrominu, því þeir skutust í allar áttir ef viðskiptavinur nálgaðist eða æptu sín á milli í talstöðvar til að fá einhvern á lagernum til að finna skó í réttum stærðum (Halló... talstöðvar?! Er þetta 1985 eða hvað?). Ekkert númerakerfi og enginn þjónusta, mig var farið að svima af vanlíðan þegar við komumst loksins út. Þaðan lá leið okkar í ísbúð til að hressa okkur við, nema hvað ísinn var vondur og af því ég sá að starfsmaðurinn sleikti á sér puttana áður en hann gerði ísinn minn, þá gat ég ekki hugsað mér að borða brauðið og henti honum í ruslið (mér er alveg saman þótt tissjú hafi legið á milli slefblautra puttanna á honum og brauðsins, það telst ekki með). Einn góðan veðurdag skal mér þó takast að kvarta yfir svona afgreiðslu, en enn sem komið er þá brosi ég bara og borga. (HFF).

Ég varð því voða fegin að komast loksins heim, en samt fúl yfir því að hafa eytt sirka tveimur tímum í pirring og leiðindi. Þá flaug mér í hug samlokuaðferðin góða!

Samlokuaðferðina er hægt að nota á nánast hvað sem er. Ég nota hana til dæmis þegar ég þarf að flytja fólki slæm tíðindi:

Segjaeitthvaðfallegt-Segjaslæmutíðindin-Segjaeitthvaðfallegt

Einnig hef ég notað þetta til að fá krakkana til að gera eitthvað sem þau þurfa að gera en þeim finnst leiðinlegt: 

Segjaþeimeitthvaðskemmtilegt-Segjaþeimaðtakatilíherberginu-Segjaþeimeitthvaðskemmtilegt

Í dag, þegar við komum heim eftir þessa góðu/slæmu borgarferð, ákvað ég að prófa að yfirfæra þessa aðferð á heilan dag. Held ég hafi aldrei prófað það áður og það er skemmst frá því að segja að tilraunin tókst stórkostlega vel. Við krakkarnir skelltum okkur í skógræktina, renndum okkur nokkrar ferðir í rennibrautinni og aparólunni, gáfum öndunum brauð, fylgdust með svartþröstum og auðnutittlingum í hreiðurgerð, ég hljóp smá sprett og saman nutum við þess að vera úti í náttúrunni þar sem sólin skein, fuglarnir sungu og grasið grænkaði. Eða svoleiðis, þetta var alla vega alveg yndislegt og ég held ég geti sagt að þetta hafi algerlega bjargað deginum mínum og nú þegar honum er tekið að halla, þá gæti ég ekki verið sáttari við hann. Þökk sé samlokuaðferðinni :)

Próflokadjamm

Úff, 9 klukkutíma heimaprófi loksins lokið og ég þurfti að nota allan tímann sem í boði var. Ég vildi að apríl mánuður hefði verið aðeins mildari við mig, svona tímalega séð. Þá hefði kannski getað verið betur lesin, en svona er það bara. Það gengur heldur ekkert að hanga í baksýnisspeglinum, ég hef lært ýmislegt af þessum aprílmánuði og einhverra hlut vegna átti þetta að fara svona.

Ef mér reiknast rétt til, þá dugar þetta próf samt til þess að ég fái að útskrifast með þriðju háskólagráðuna mína. Mikið sem ég er glöð með það! Og að auki bíð ég frétta frá háskólanum, því ég sótt um ansi spennandi mastersnám i haust sem ég vona að mér verði hleypt inn í, kemur allt í ljós.

Alla vega, það er próflokadjamm hjá mér í kvöld, sem líklega fer þannig fram að ég tek smá þrifrúnt um húsið mitt sem er í rúst eftir þessa törn, og jafnvel kúri mig með besta fólkinu í sófanum yfir góðri mynd.

Megið þið njóta þess sem eftir lifir helgar, það ætla ég í það minnsta að gera!

Ást og út,
Bogga

Borgarferð

Í gær fórum við hjónin með nokkrum vinum í borgarferð, þar sem við fórum út að borða, sáum sýninguna Baldur í Borgarleikhúsinu, kíktum í bæinn og gistum svo á hóteli. Alltaf gott að fara svona öðru hverju, en maður er óneitanlega ósköp lúinn í dag einhverra hluta vegna.

Flottur hópur

Ég hef aldrei hlustað á Skálmöld af viti og verð yfirleitt þreytt á þungarokki til lengdar, slekk bara eða skipti um stöð, svona oftast alla vega. Fíla eitt gott lag með Rammstein og annað gott lag með Tý, og hef ekki lagt eyrun við annað í þessari tónlistartegund, sorrý með mig... Þess vegna er sýningin Baldur eins og sniðin fyrir fólk eins og mig! Þungarokk gert aðgengilegt fyrir alla, mjög skemmtileg sýning þar sem þrír trúðar fara á kostum og segja söguna af Baldri (af því enginn skilur það sem söngvarinn er að segja...) á milli þess sem Skálmöld flytur okkur tónlistina sem segir sömu sögu. Trúðarnir voru yndislega fyndnir og ég verð að segja að Skálmöld hækkaði talsvert í áliti hjá mér, það fór ekki á milli mála að þarna eru á ferðinni afar færir tónlistarmenn sem fluttu vönduð lög af stakri snilld og fagmennsku og höfðu gaman að. Lögin fannst mér óvenju melódísk af þungarokki að vera og ég raulaði alveg nokkur lög eftir sýninguna. Núna langar mig bara að eiga disk með Skálmöld, held hann fái að fljóta með okkur í bílnum í sumar.

Skálmöld á sviði í Borgarleikhúsinu, algerlega ógleymanlegt!

Næstu dagar verða ansi þétt skipulagðir hjá mér, vorin virðast oft verða þannig hjá mér og ég kann ágætlega við það. Það er prófatíð og ég á eftir að skila einni ritgerð sem gildir 50% og læra fyrir eitt 100% lokapróf og þá er önnin búin. Ofan á þetta bætist að kórinn minn er að æfa á fullu fyrir tónleika auk þess sem það er óvenjumikið um að vera í vinnunni, svo það er bara allt á hvolfi. Nei djók, ekkert á hvolfi, þetta er allt saman afskaplega vel skipulagt og mun algerlega allt saman ganga upp eins og venjulega. Ég hef nefnilega margoft lent í því að hafa tekið svo mikið að mér að ég sé ekki fram úr hlutunum, þetta er sko alls ekki í fyrsta skipti! Og í öll hin skiptin gekk allt eins og í sögu og því skyldi ég ætla að þessi törn verði eitthvað öðruvísi :)

Ætla að snúa mér að verkefnalista dagsins, ekki seinna vænna að hefjast handa!
Kveðja,
átakssjúki lotufíkillinn ♥♥♥

Árgangsmótið

Þá er komið að því enn eitt árið, árstíminn þegar svo margir bregða sér á árgangsmót og fagna árafjöldanum sem liðinn er frá útskrift með gömlu bekkjarfélögunum. Hjá mér er meira að segja óvenju merkilegt árgangsmót, en nú í vor eru liðin 20 ár frá útskrift úr 10. bekk í Grunnskóla Flateyrar og ekki annað hægt en að halda ærlega upp á það. Alveg merkilegt hvað tíminn líður hratt, það geta ómögulega verið liðnir tveir áratugir síðan ég var 16 ára saklaus sveitastelpa!

16 ára saklaus sveitastelpa

Míns árgangs er minnst fyrir ýmislegt, til dæmis fyrirfinnst hvergi nokkurs staðar árgangur þar sem svo hátt hlutfall er af frambærilegum dönsurum, söngvurum og bara almennt framúrskarandi einstaklingum. Aukinheldur hefur metið sem árgangurinn minn setti á samræmdu prófunum ekki enn verið slegið: hæsta meðaltal heils árgangs í einu sveitarfélagi á landsvísu í öllum greinum, takk fyrir takk! Þú getur rétt ímyndað þér lesandi góður hversu stolt ég er af því að tilheyra þessum útskriftarárgangi.

En blundum ekki lengur við botnlaust sjálfshól og ýkjulausar staðreyndir, mergur málsins og málefni dagsins er nefnilega fyrirhugað Árgangsmót. Það vill svo til að ég á sæti í skemmti- og undirbúningsnefnd og eins og gefur að skilja þá er í mörg horn að líta þegar svona mikið stendur til. Þetta er annasamt starf, en þó skemmtilegt og vonandi borgar allt stritið sig að lokum. Það þarf að leigja sal og panta hljómsveit; Sálina jafnvel, en Pál Óskar til vara. Svo er að skipuleggja óvissuferð og reyna að fjárafla svoldið (ég er líka í fjáröflunarnefndinni) svo hægt sé að leigja rútur og kannski kaupa eitthvað fyrir mannskapinn að eta og drekka í ferðinni. Svo var ég að spá í að byrja daginn snemma með fótboltamóti, reyna að hrista mannskapinn saman  fyrir téða óvissuferð og síðan verður hátíðarkvöldverður og diskótek. Það stefnir í ógleymanlegt kvöld þar sem dans og drykkja fá að ráða ferðinni fram á nótt, í bland við dash af daðri og vangadansi við æskuástir og trúnó með þeim sem maður á óuppgerðar sakir við. Eitt er víst að þetta verður rosalegt, enda er þetta fyrsta árið sem árgangurinn heldur árgangsmót.

Já, var ég ekki búin að minnast á það? Árum saman hef ég horft löngunaraugum á myndir af annarra manna árgangsmótum hlustað á svaðalegar sögur vor eftir vor. Samtímis hef ég kvalist yfir framtaksleysinu í mínum eigin árgangi og bölvað því að þar eru aldrei haldin árgangsmót, ALDREI!

Þannig að um daginn ákvað ég að þetta gengi ekki lengur, hvers vegna ætti minn útskriftarárgangur ekki að halda árgangsmót eins og aðrir? Svo ég gerði snögga áhugakönnun meðal bekkjarfélaganna og upp úr því fóru hjólin aldeilis að snúast. Það er gaman frá því að segja að hver einn og einasti tók vel í þessa hugmynd og það stefnir jafnvel í 100% mætingu, geri aðrir árgangar betur! Sem betur fer er mætingin þetta góð, því árgangurinn má ekki við miklum forföllum. Hann má bara alls ekki við neinum forföllum. Forföll eru reyndar óheimil og verða ekki tekin til greina.

Já, var ég ekki búin að minnast á það? Þegar árgangurinn minn var í 9. bekk Grunnskóla Flateyrar, þá vorum við fimm nemendur. Um vorið urðu einhver innanhússvandamál til þess að meirihluti nemenda ákvað að hætta námi og klára grunnskólann annars staðar. Að hausti innritaðist aðeins einn nemandi í 10. bekk. Ég. Eini nemandinn sem hafði ekki hugmynd um einhverjar erjur við stjórnendur skólans eða að hægt væri að gefast upp á einhverju sem var ólokið.

Þér er óhætt að lesa þessa færslu aftur ef þér sýnist svo, lesandi góður, en hér hefur engu verið logið. Ég undirrituð ER útskriftarárgangur Grunnskóla Flateyrar árið 1994. Eins og hann leggur sig! Og hef ákveðið að það fái ekki lengur komið í veg fyrir ærlegt árgangsmót. Á ég ekki að fá árgangsmót eins og aðrir?

Jú auðvitað, og úr því er loksins að fara að rætast. Eitt er alla vega víst, að lagalistinn á diskótekinu verður óumdeilanlega frábær...

Vorboðinn ljúfi

Nema hvað. Það er 4. apríl og fyrsti húsbíllinn mættur á tjaldsvæði bæjarins.  Snjór í fjöllum engin fyrirstaða.

Hörpumaraþon

Undanfarnar vikur höfum við verið ansi dugleg að fara í Hörpuna, þetta dásamlega fallega tónlistarhús hvar ég myndi glöð eyða öllum frítíma mínum, kostaði miðinn ekki annað nýrað. Hörpusýkin hófst um miðjan febrúar þegar við Tóti fórum á tónleikana Ég þrái heimaslóð, með lögum eftir Ása í bæ. Alveg hreint ágætir, sérstaklega eftir hlé þegar þjóðhátíðarlögin voru tekin í bunum, þá kannaðist ég við mig!

Ég þrái heimaslóð

Svo voru það afar hressilegir Led Zeppelin tribute tónleikar, þar sem Stefán Jakobsson bar af annars frábærum hóp söngvara. Ekki hef ég hlustað mikið á Led Zeppelin í gegnum árin svo ég viti til, en þó hlýtur þessi tónlist að hafa síast inn hjá mér því ég þekkti nánast öll lögin. Held ég hreinlega að þau tvö sumur sem ég vann í fiski með Rás 2 í eyrunum allan daginn hafi riðið þar baggamuninn. Takk Rás 2!

Led Zeppelin (tribute sko, ekki rugla þessu saman við original bandið eins og sumir gerðu)

Síðan var það um síðustu helgi að ekki ómerkari maður en minn eigin Vinur sem steig á svið í Hörpu með félögum sínum í harmonikkusamspili Tónlistarskólans á Akranesi. Mikið var ég stolt, og hann líka sjálfur. Enda sagðist hann nú hafa tekið fram úr móður sinni í frægð og frama, mamman hefur víst aldrei orðið svo fræg að vera beðin um að koma fram á tónleikum í Hörpu! ENNÞÁ... 

Flotti Vinur minn tilbúinn að stíga á svið

Hörpumaraþoninu lauk svo í gær með algjörlega einstakri og ógleymanlegri sýningu, örugglega þeirri dásamlegustu sem ég hef á ævinni séð, óperunni Ragnheiði. Það er varla um annað talað núna en þessa sýningu, en svo virðist sem algert óperuæði hafi gripið landann og enginn telst vera maður með mönnum nema hafa farið á Ragnheiði! Og ekkert skrýtið, allt er svo ólýsanlega fallegt við þessa sýningu, sagan sjálf er auðvitað stórbrotin svo Rómeó og Júlía blikna í samanburðinum, tónlistin hans Gunna Þórðar er undur melódísk og hjartnæm, textinn hans Friðriks Erlingssonar sem birtist á skjá fyrir ofan sviðið (sem betur fer, annars hefði ég ekki náð helmingnum af honum) er ólýsanlega fallegur og sumar hendingarnar stungu mig inn að kviku. Söngvararnir standa sig með prýði og þá sérstaklega Þóra Einarsdóttir og nýi uppáhaldstenórinn minn Elmar Gilbertsson, hann mætti syngja mig í svefn á hverju kvöldi. Ég sver að aðeins þeir sem hafa steinhjarta sleppa við táraflóðið í lok sýningar.

Mamma og systur mínar, hvað ég er þakklát fyrir þessar konur í mínu lífi!

Tveggja mánaða skammtur

Æ, sorrý, ég datt aðeins út úr skrifstuði og svo leið tíminn bara allt of hratt og þegar ég hugsa til baka trúi ég því tæplega að það séu nánast tveir mánuðir síðan ég skrifaði hér síðast!

Það er náttúrulega búið að vera í nógu að snúast, eins og gengur og gerist. Skólinn hófst rólega, ég er bara í tveimur kúrsum og get leyft mér að læra bara þegar ég nenni. Að minnsta kosti þar til líður að skilum og ég þarf að taka allnighter á þetta til að klára. Það er bara þannig sem ég rúlla, og það er í fína lagi!

Í febrúar átti ég afmæli eins og allir vita og af því tilefni bauð minn heittelskaði mér út að borða og á hótel í höfuðborginni, voða næs. Myndin hér til hliðar var einmitt tekin meðan við biðum eftir carpaccioinu okkar á Ítaliu (veitingastaðnum, ekki landinu).

Ég er búin að vera dugleg að syngja síðan um áramót, byrjaði aftur í kórnum um áramót og tók líka þátt í verkefninu "Syngjandi konur á Vesturlandi" sem haldið var í Borgarnesi í byrjun mars. Það var alveg dásamlegt, mæting á laugardagsmorgni kl. 10 og æft fram á kvöld, svo var matur og skemmtun um kvöldið. Á sunnudeginum var aftur hafist handa kl. 10 og æft fram eftir degi og síðan tónleikar í Hjálmakletti seinnipartinn. Aðrir tónleikar í Grundarfjarðarkirkju og Fríkirkjunni í sömu vikunni. Þvílíkt spítt og gaman að vinna þetta svona. Það eina sem fer í taugarnar á mér við kóræfingar er nefnilega hversu lengi er hjakkast í sömu förunum og hversu oft sömu lögin eru æfð. Í þessu verkefni er spýtt í lófana og heilt prógram keyrt í gegn á mettíma. Tónleikarnir tókust allir rosalega vel og í heildina var þetta mjög gefandi og orkumikil vika allir svo jákvæðir og glaðir og hvetjandi. Mér skilst að þannig séu bara allir í Borgarnesi :)

Allar með mottur í Fríkirkjunni enda mottumars. Lagið er Hraustir menn.

Við Kristjana að syngja More than words, yndisleg kona þarna á ferð!

Hvað á ég að segja meir... kannski setja inn myndir frá öskudeginum, en búningarnir verða flottari með hverju árinu og mikill metnaður hjá krökkum hér í bæ að vera í heimagerðum búningum. Þetta þarf ekki að vera flókið, Sólin var veisluborð og Vinurinn var búktalari eins og sést:

Það er svo aldeilis margt framundan og ótrúlega margt sem tengist tónlist. Við Tóti fórum á Eyja-tónleika í Eldborg í byrjun febrúar, þar sem flutt voru lög eftir Ása í bæ, svona undirbúningur fyrir ættarmót í Eyjum í sumar. Svo eru aldeilis viðstöðulausar menningarheimsóknir í höfuðborgina framundan, það eru Led Zeppelin tribute tónleikar í föstudaginn, óperan Ragnheiður í næstu viku og svo sýningin Baldur með Skálmöld í Borgarleikhúsinu í apríl. Þannig að það er nóg um að vera og æði margt spennandi framundan. Ég er meira að segja búin að panta mér utanlandsferð í maí! Já, alveg dagsatt, við Ágústa erum skráðar í hlaup í Sönderborg í lok maí svo ég skrepp yfir helgi til hennar til að afgreiða það, með smá viðkomu í H&M og hlakka ótrúlega mikið til því ég hef ekkert heimsótt hana síðan hún flutti.

Æ, hvurslagt upptalning er þetta. Þær gerast nú ekki leiðinlegri færslurnar en þær sem innihalda tómar upptalningar, en þó er ég viss um að þetta mun ræsa bloggarann í mér og auk þess vera til tómrar gleði fyrir framtíðar-mig, svo hananú.

Hamingjumynd

Mér finnst svo gaman að skoða myndir og hreinlega verð bara að deila einni uppáhalds. Ég kalla hana Hamingjumyndina! Hún hangir útprentuð fyrir ofan skrifborðið mitt þar sem ég get horft á hana þegar ég vil, en annars sé ég hana líka fyrir mér þegar ég halla aftur augunum, það nægir alveg.

Þessi hamingjumynd er tekin í Hallormsstaðarskógi þar sem við áðum í hringferðinni okkar síðasta sumar. Það sem mér finnst svo frábært við þessa mynd er sjálf stundin sem hún er tekin á. Áður en ég smellti af hafði ég setið dágóða stund á steini í fjörunni og fylgst með hjörðinni minni. Allir undu glaðir við sitt: Sólin klifraði í klettum og sveiflaði sér í trjágreinum eins og hennar er von og vísa (rauðar leggings og græn peysa þarna inni í skógarþykkninu!), Pabbinn dundaði sér með myndavélina sína og Vinurinn dró upp vasahnífinn og tálgaði trjágrein. Fuglarnir sungu og Lagarfljótið gutlaði í fjörunni, annars var ró og friður og ég var yfirfull af orku, hamingju og gleði.

Þá hugsaði ég með mér: "þetta er ein af þessum gæðastundum lífs míns sem ég ætla að varðveita og ylja mér við um alla tíð", dró því næst upp myndavélina og smellti af þessari hamingjumynd (svona til öryggis, af því ég get verið ansi gleymin...).

Síðan í sumar hef ég margoft rifjað upp einmitt þessa stund og fyllist ljúfri, góðri tilfinningu í hvert sinn. Ef eitthvað hvílir á mér eða ég verð pínu döpur, þá sest ég niður, loka augunum og fer þangað aftur í huganum, sæki þessa gæðastund og nýt hennar aftur. Og aftur. Og aftur. Eins oft og ég vil. Og samstundis birtir til hjá mér hér í núinu, ég fyllist orku og allt verður eins og það á að vera, auðvelt og gott.

Vonandi eiga sem flestir sína hamingjumynd. Ekkert endilega útprentaða, það er nægir að eiga huglæga mynd af hamingjuríkri andrá til að grípa til þegar þörf er á orkuskoti. Mæli með því!

Afmælishelgi

Jæja, þá er vinurinn orðinn 13 ára. Hann hélt upp á bekkjarafmælið á fimmtudaginn, sjálfan afmælisdaginn, og í dag var fjölskyldunni svo boðið til veislu. Hann er rosalega ánægður með bæði partýin og þakklátur fyrir kveðjur og gjafir, enda fékk hann mikið af því sem hann helst óskaði sér, nefnilega pening! Hann er að safna sér fyrir notaðri alvöru Canon myndavél og mér skilst að hann eigi nánast fyrir henni núna svo það er mikil spenna á heimilinu og allt á fullu að gera tilboð í vélar sem pabbinn drengurinn gæti hugsað sér að eignast.

Talandi um myndir, ég hef ákveðið að þrettándi afmælisdagurinn sé sá afmælisdagur barna minna sem ég hætti að setja vandræðalega mynd af þeim nývöknuðum og grútmygluðum inn á veraldarvefinn, svo það verður enginn svoleiðis birting með þessum pósti. Kannski ég setji frekar inn tvær fallegar myndir frá síðasta sumri á einni af ferðum okkar um landið okkar fagra. Þarna vorum við að keyra yfir vað og Vinurinn hékk út um gluggann afturí. Myndirnar tók ég á símann út um minn glugga og mér finnst þær lýsa svo ótrúlega mikilli gleði, tilhlökkun og kátínu, einhverju sem þessi uppáhaldsvinur minn er stútfullur af!

Á morgun hefst svo skólinn hjá mér eftir frábært jóla-nýárs-janúar-frí! Sjálf kennslan er auðvitað löngu hafin, en ég verð fljót að vinna upp þessar tvær vikur sem ég ákvað að framlengja fríið mitt um. Ég nenni auðvitað ekki að byrja í kvöld, í kvöld eru það mikilvægari verkefni: kósí í sófanum með besta fólkinu og góðri bíómynd. 

Ást og út!

Þetta verður eitthvað...

Einkasonurinn verður táningur í næstu viku. Þrettán vetra uppátækjasamur happafengur.

Hann hefur sýnt miklar framfarir í uppátækjum síðustu misseri, svo miklar að móðirin  hefur stundum áhyggjur af öryggi, eldhættu og útlimamissi.

Í vikunni keypti hann sér einnota myndavél, tók úr henni filmuna og víraði flassið upp á nýtt. Hann dvaldi um stund í bílskúrnum með lóðboltann og verkfærin sem systir hans gaf honum í jólagjöf og æpti loks upp yfir sig: "Það tókst, það tókst!!!". Svo hló hann holum rómi: Múhahahahahaaaa... því honum tókst að búa til það sem hann kallar "Stun-Gun", stuðbyssu, ætlaða til að yfirbuga árásarmenn og aðra glæpamenn sem á vegi hans verða. Þar til hann hittir þá fyrir æfir hann sig á saklausri töng inni í bílskúr, varinn með hönskum og öryggisgleraugum frá Landsbjörgu til vara. Það er bara þannig sem hann rúllar.