Árgangsmótið

Þá er komið að því enn eitt árið, árstíminn þegar svo margir bregða sér á árgangsmót og fagna árafjöldanum sem liðinn er frá útskrift með gömlu bekkjarfélögunum. Hjá mér er meira að segja óvenju merkilegt árgangsmót, en nú í vor eru liðin 20 ár frá útskrift úr 10. bekk í Grunnskóla Flateyrar og ekki annað hægt en að halda ærlega upp á það. Alveg merkilegt hvað tíminn líður hratt, það geta ómögulega verið liðnir tveir áratugir síðan ég var 16 ára saklaus sveitastelpa!

16 ára saklaus sveitastelpa

Míns árgangs er minnst fyrir ýmislegt, til dæmis fyrirfinnst hvergi nokkurs staðar árgangur þar sem svo hátt hlutfall er af frambærilegum dönsurum, söngvurum og bara almennt framúrskarandi einstaklingum. Aukinheldur hefur metið sem árgangurinn minn setti á samræmdu prófunum ekki enn verið slegið: hæsta meðaltal heils árgangs í einu sveitarfélagi á landsvísu í öllum greinum, takk fyrir takk! Þú getur rétt ímyndað þér lesandi góður hversu stolt ég er af því að tilheyra þessum útskriftarárgangi.

En blundum ekki lengur við botnlaust sjálfshól og ýkjulausar staðreyndir, mergur málsins og málefni dagsins er nefnilega fyrirhugað Árgangsmót. Það vill svo til að ég á sæti í skemmti- og undirbúningsnefnd og eins og gefur að skilja þá er í mörg horn að líta þegar svona mikið stendur til. Þetta er annasamt starf, en þó skemmtilegt og vonandi borgar allt stritið sig að lokum. Það þarf að leigja sal og panta hljómsveit; Sálina jafnvel, en Pál Óskar til vara. Svo er að skipuleggja óvissuferð og reyna að fjárafla svoldið (ég er líka í fjáröflunarnefndinni) svo hægt sé að leigja rútur og kannski kaupa eitthvað fyrir mannskapinn að eta og drekka í ferðinni. Svo var ég að spá í að byrja daginn snemma með fótboltamóti, reyna að hrista mannskapinn saman  fyrir téða óvissuferð og síðan verður hátíðarkvöldverður og diskótek. Það stefnir í ógleymanlegt kvöld þar sem dans og drykkja fá að ráða ferðinni fram á nótt, í bland við dash af daðri og vangadansi við æskuástir og trúnó með þeim sem maður á óuppgerðar sakir við. Eitt er víst að þetta verður rosalegt, enda er þetta fyrsta árið sem árgangurinn heldur árgangsmót.

Já, var ég ekki búin að minnast á það? Árum saman hef ég horft löngunaraugum á myndir af annarra manna árgangsmótum hlustað á svaðalegar sögur vor eftir vor. Samtímis hef ég kvalist yfir framtaksleysinu í mínum eigin árgangi og bölvað því að þar eru aldrei haldin árgangsmót, ALDREI!

Þannig að um daginn ákvað ég að þetta gengi ekki lengur, hvers vegna ætti minn útskriftarárgangur ekki að halda árgangsmót eins og aðrir? Svo ég gerði snögga áhugakönnun meðal bekkjarfélaganna og upp úr því fóru hjólin aldeilis að snúast. Það er gaman frá því að segja að hver einn og einasti tók vel í þessa hugmynd og það stefnir jafnvel í 100% mætingu, geri aðrir árgangar betur! Sem betur fer er mætingin þetta góð, því árgangurinn má ekki við miklum forföllum. Hann má bara alls ekki við neinum forföllum. Forföll eru reyndar óheimil og verða ekki tekin til greina.

Já, var ég ekki búin að minnast á það? Þegar árgangurinn minn var í 9. bekk Grunnskóla Flateyrar, þá vorum við fimm nemendur. Um vorið urðu einhver innanhússvandamál til þess að meirihluti nemenda ákvað að hætta námi og klára grunnskólann annars staðar. Að hausti innritaðist aðeins einn nemandi í 10. bekk. Ég. Eini nemandinn sem hafði ekki hugmynd um einhverjar erjur við stjórnendur skólans eða að hægt væri að gefast upp á einhverju sem var ólokið.

Þér er óhætt að lesa þessa færslu aftur ef þér sýnist svo, lesandi góður, en hér hefur engu verið logið. Ég undirrituð ER útskriftarárgangur Grunnskóla Flateyrar árið 1994. Eins og hann leggur sig! Og hef ákveðið að það fái ekki lengur komið í veg fyrir ærlegt árgangsmót. Á ég ekki að fá árgangsmót eins og aðrir?

Jú auðvitað, og úr því er loksins að fara að rætast. Eitt er alla vega víst, að lagalistinn á diskótekinu verður óumdeilanlega frábær...

Vorboðinn ljúfi

Nema hvað. Það er 4. apríl og fyrsti húsbíllinn mættur á tjaldsvæði bæjarins.  Snjór í fjöllum engin fyrirstaða.

Hörpumaraþon

Undanfarnar vikur höfum við verið ansi dugleg að fara í Hörpuna, þetta dásamlega fallega tónlistarhús hvar ég myndi glöð eyða öllum frítíma mínum, kostaði miðinn ekki annað nýrað. Hörpusýkin hófst um miðjan febrúar þegar við Tóti fórum á tónleikana Ég þrái heimaslóð, með lögum eftir Ása í bæ. Alveg hreint ágætir, sérstaklega eftir hlé þegar þjóðhátíðarlögin voru tekin í bunum, þá kannaðist ég við mig!

Ég þrái heimaslóð

Svo voru það afar hressilegir Led Zeppelin tribute tónleikar, þar sem Stefán Jakobsson bar af annars frábærum hóp söngvara. Ekki hef ég hlustað mikið á Led Zeppelin í gegnum árin svo ég viti til, en þó hlýtur þessi tónlist að hafa síast inn hjá mér því ég þekkti nánast öll lögin. Held ég hreinlega að þau tvö sumur sem ég vann í fiski með Rás 2 í eyrunum allan daginn hafi riðið þar baggamuninn. Takk Rás 2!

Led Zeppelin (tribute sko, ekki rugla þessu saman við original bandið eins og sumir gerðu)

Síðan var það um síðustu helgi að ekki ómerkari maður en minn eigin Vinur sem steig á svið í Hörpu með félögum sínum í harmonikkusamspili Tónlistarskólans á Akranesi. Mikið var ég stolt, og hann líka sjálfur. Enda sagðist hann nú hafa tekið fram úr móður sinni í frægð og frama, mamman hefur víst aldrei orðið svo fræg að vera beðin um að koma fram á tónleikum í Hörpu! ENNÞÁ... 

Flotti Vinur minn tilbúinn að stíga á svið

Hörpumaraþoninu lauk svo í gær með algjörlega einstakri og ógleymanlegri sýningu, örugglega þeirri dásamlegustu sem ég hef á ævinni séð, óperunni Ragnheiði. Það er varla um annað talað núna en þessa sýningu, en svo virðist sem algert óperuæði hafi gripið landann og enginn telst vera maður með mönnum nema hafa farið á Ragnheiði! Og ekkert skrýtið, allt er svo ólýsanlega fallegt við þessa sýningu, sagan sjálf er auðvitað stórbrotin svo Rómeó og Júlía blikna í samanburðinum, tónlistin hans Gunna Þórðar er undur melódísk og hjartnæm, textinn hans Friðriks Erlingssonar sem birtist á skjá fyrir ofan sviðið (sem betur fer, annars hefði ég ekki náð helmingnum af honum) er ólýsanlega fallegur og sumar hendingarnar stungu mig inn að kviku. Söngvararnir standa sig með prýði og þá sérstaklega Þóra Einarsdóttir og nýi uppáhaldstenórinn minn Elmar Gilbertsson, hann mætti syngja mig í svefn á hverju kvöldi. Ég sver að aðeins þeir sem hafa steinhjarta sleppa við táraflóðið í lok sýningar.

Mamma og systur mínar, hvað ég er þakklát fyrir þessar konur í mínu lífi!

Tveggja mánaða skammtur

Æ, sorrý, ég datt aðeins út úr skrifstuði og svo leið tíminn bara allt of hratt og þegar ég hugsa til baka trúi ég því tæplega að það séu nánast tveir mánuðir síðan ég skrifaði hér síðast!

Það er náttúrulega búið að vera í nógu að snúast, eins og gengur og gerist. Skólinn hófst rólega, ég er bara í tveimur kúrsum og get leyft mér að læra bara þegar ég nenni. Að minnsta kosti þar til líður að skilum og ég þarf að taka allnighter á þetta til að klára. Það er bara þannig sem ég rúlla, og það er í fína lagi!

Í febrúar átti ég afmæli eins og allir vita og af því tilefni bauð minn heittelskaði mér út að borða og á hótel í höfuðborginni, voða næs. Myndin hér til hliðar var einmitt tekin meðan við biðum eftir carpaccioinu okkar á Ítaliu (veitingastaðnum, ekki landinu).

Ég er búin að vera dugleg að syngja síðan um áramót, byrjaði aftur í kórnum um áramót og tók líka þátt í verkefninu "Syngjandi konur á Vesturlandi" sem haldið var í Borgarnesi í byrjun mars. Það var alveg dásamlegt, mæting á laugardagsmorgni kl. 10 og æft fram á kvöld, svo var matur og skemmtun um kvöldið. Á sunnudeginum var aftur hafist handa kl. 10 og æft fram eftir degi og síðan tónleikar í Hjálmakletti seinnipartinn. Aðrir tónleikar í Grundarfjarðarkirkju og Fríkirkjunni í sömu vikunni. Þvílíkt spítt og gaman að vinna þetta svona. Það eina sem fer í taugarnar á mér við kóræfingar er nefnilega hversu lengi er hjakkast í sömu förunum og hversu oft sömu lögin eru æfð. Í þessu verkefni er spýtt í lófana og heilt prógram keyrt í gegn á mettíma. Tónleikarnir tókust allir rosalega vel og í heildina var þetta mjög gefandi og orkumikil vika allir svo jákvæðir og glaðir og hvetjandi. Mér skilst að þannig séu bara allir í Borgarnesi :)

Allar með mottur í Fríkirkjunni enda mottumars. Lagið er Hraustir menn.

Við Kristjana að syngja More than words, yndisleg kona þarna á ferð!

Hvað á ég að segja meir... kannski setja inn myndir frá öskudeginum, en búningarnir verða flottari með hverju árinu og mikill metnaður hjá krökkum hér í bæ að vera í heimagerðum búningum. Þetta þarf ekki að vera flókið, Sólin var veisluborð og Vinurinn var búktalari eins og sést:

Það er svo aldeilis margt framundan og ótrúlega margt sem tengist tónlist. Við Tóti fórum á Eyja-tónleika í Eldborg í byrjun febrúar, þar sem flutt voru lög eftir Ása í bæ, svona undirbúningur fyrir ættarmót í Eyjum í sumar. Svo eru aldeilis viðstöðulausar menningarheimsóknir í höfuðborgina framundan, það eru Led Zeppelin tribute tónleikar í föstudaginn, óperan Ragnheiður í næstu viku og svo sýningin Baldur með Skálmöld í Borgarleikhúsinu í apríl. Þannig að það er nóg um að vera og æði margt spennandi framundan. Ég er meira að segja búin að panta mér utanlandsferð í maí! Já, alveg dagsatt, við Ágústa erum skráðar í hlaup í Sönderborg í lok maí svo ég skrepp yfir helgi til hennar til að afgreiða það, með smá viðkomu í H&M og hlakka ótrúlega mikið til því ég hef ekkert heimsótt hana síðan hún flutti.

Æ, hvurslagt upptalning er þetta. Þær gerast nú ekki leiðinlegri færslurnar en þær sem innihalda tómar upptalningar, en þó er ég viss um að þetta mun ræsa bloggarann í mér og auk þess vera til tómrar gleði fyrir framtíðar-mig, svo hananú.

Hamingjumynd

Mér finnst svo gaman að skoða myndir og hreinlega verð bara að deila einni uppáhalds. Ég kalla hana Hamingjumyndina! Hún hangir útprentuð fyrir ofan skrifborðið mitt þar sem ég get horft á hana þegar ég vil, en annars sé ég hana líka fyrir mér þegar ég halla aftur augunum, það nægir alveg.

Þessi hamingjumynd er tekin í Hallormsstaðarskógi þar sem við áðum í hringferðinni okkar síðasta sumar. Það sem mér finnst svo frábært við þessa mynd er sjálf stundin sem hún er tekin á. Áður en ég smellti af hafði ég setið dágóða stund á steini í fjörunni og fylgst með hjörðinni minni. Allir undu glaðir við sitt: Sólin klifraði í klettum og sveiflaði sér í trjágreinum eins og hennar er von og vísa (rauðar leggings og græn peysa þarna inni í skógarþykkninu!), Pabbinn dundaði sér með myndavélina sína og Vinurinn dró upp vasahnífinn og tálgaði trjágrein. Fuglarnir sungu og Lagarfljótið gutlaði í fjörunni, annars var ró og friður og ég var yfirfull af orku, hamingju og gleði.

Þá hugsaði ég með mér: "þetta er ein af þessum gæðastundum lífs míns sem ég ætla að varðveita og ylja mér við um alla tíð", dró því næst upp myndavélina og smellti af þessari hamingjumynd (svona til öryggis, af því ég get verið ansi gleymin...).

Síðan í sumar hef ég margoft rifjað upp einmitt þessa stund og fyllist ljúfri, góðri tilfinningu í hvert sinn. Ef eitthvað hvílir á mér eða ég verð pínu döpur, þá sest ég niður, loka augunum og fer þangað aftur í huganum, sæki þessa gæðastund og nýt hennar aftur. Og aftur. Og aftur. Eins oft og ég vil. Og samstundis birtir til hjá mér hér í núinu, ég fyllist orku og allt verður eins og það á að vera, auðvelt og gott.

Vonandi eiga sem flestir sína hamingjumynd. Ekkert endilega útprentaða, það er nægir að eiga huglæga mynd af hamingjuríkri andrá til að grípa til þegar þörf er á orkuskoti. Mæli með því!

Afmælishelgi

Jæja, þá er vinurinn orðinn 13 ára. Hann hélt upp á bekkjarafmælið á fimmtudaginn, sjálfan afmælisdaginn, og í dag var fjölskyldunni svo boðið til veislu. Hann er rosalega ánægður með bæði partýin og þakklátur fyrir kveðjur og gjafir, enda fékk hann mikið af því sem hann helst óskaði sér, nefnilega pening! Hann er að safna sér fyrir notaðri alvöru Canon myndavél og mér skilst að hann eigi nánast fyrir henni núna svo það er mikil spenna á heimilinu og allt á fullu að gera tilboð í vélar sem pabbinn drengurinn gæti hugsað sér að eignast.

Talandi um myndir, ég hef ákveðið að þrettándi afmælisdagurinn sé sá afmælisdagur barna minna sem ég hætti að setja vandræðalega mynd af þeim nývöknuðum og grútmygluðum inn á veraldarvefinn, svo það verður enginn svoleiðis birting með þessum pósti. Kannski ég setji frekar inn tvær fallegar myndir frá síðasta sumri á einni af ferðum okkar um landið okkar fagra. Þarna vorum við að keyra yfir vað og Vinurinn hékk út um gluggann afturí. Myndirnar tók ég á símann út um minn glugga og mér finnst þær lýsa svo ótrúlega mikilli gleði, tilhlökkun og kátínu, einhverju sem þessi uppáhaldsvinur minn er stútfullur af!

Á morgun hefst svo skólinn hjá mér eftir frábært jóla-nýárs-janúar-frí! Sjálf kennslan er auðvitað löngu hafin, en ég verð fljót að vinna upp þessar tvær vikur sem ég ákvað að framlengja fríið mitt um. Ég nenni auðvitað ekki að byrja í kvöld, í kvöld eru það mikilvægari verkefni: kósí í sófanum með besta fólkinu og góðri bíómynd. 

Ást og út!

Þetta verður eitthvað...

Einkasonurinn verður táningur í næstu viku. Þrettán vetra uppátækjasamur happafengur.

Hann hefur sýnt miklar framfarir í uppátækjum síðustu misseri, svo miklar að móðirin  hefur stundum áhyggjur af öryggi, eldhættu og útlimamissi.

Í vikunni keypti hann sér einnota myndavél, tók úr henni filmuna og víraði flassið upp á nýtt. Hann dvaldi um stund í bílskúrnum með lóðboltann og verkfærin sem systir hans gaf honum í jólagjöf og æpti loks upp yfir sig: "Það tókst, það tókst!!!". Svo hló hann holum rómi: Múhahahahahaaaa... því honum tókst að búa til það sem hann kallar "Stun-Gun", stuðbyssu, ætlaða til að yfirbuga árásarmenn og aðra glæpamenn sem á vegi hans verða. Þar til hann hittir þá fyrir æfir hann sig á saklausri töng inni í bílskúr, varinn með hönskum og öryggisgleraugum frá Landsbjörgu til vara. Það er bara þannig sem hann rúllar.

Laugardagur

Mig dreymir svo furðulega þessa dagana þessar næturnar. Man draumana alveg þegar ég vakna, en er búin að gleyma þeim fljótlega eftir að ég kemst á ról. Mig dreymir fólk sem ég þekki í alvörunni, í aðstæðum sem ég þekki ekki og allt er voða skrýtið og öfugsnúið. Kannski væri ráð að skrifa draumana niður, þetta er að verða efni í sagnabálk...

Í morgun var svo mikið að gera í draumalandi að ég svaf til hádegis! Ég missti því alveg af sólarupprásinni og finnst þessi dagur því hafa verið óþarflega stuttur. Við Neró skelltum okkur í göngu fljótlega eftir hádegi, enda afskaplega fallegur og bjartur dagur hér á Skagatá:

Við fengum góða gesti í kaffi seinnipartinn og þegar þeir kvöddu fórum við fjölskyldan í keilu. Vinurinn vann að sjálfsögðu með yfirburðum, enda æfir hann þessa íþrótt tvisvar í viku. Ekki skil ég samt hvernig hægt er að ná upp færni í þessu sporti, ekki frekar en í golfi, snóker eða fótbolta. Maður kemur kúlu á hreyfingu, hvort sem maður kastar henni, slær í hana með priki, eða sparkar í hana, og svo vonar maður það besta. Hjá mér snýst þetta um heppni og dagsform, því sama hversu oft ég prófa, ég verð ekki betri í þessum greinum! Vinurinn segir að þetta snúist um tækni og æfingu, hafa réttan snúning og taka ákveðið mörg skref... einmitt það!

Sólin var með gott skor og skemmti sér vel

Þessi skoraði 118 stig í sínum leik, heppni flott frammistaða hjá drengnum!

Eftir hörkukeilukeppni héldum við heim í eldhús, mölluðum lambalæri og gerðum konfekt. Já, rétt lesið, konfekt! Við vorum allt of sein að gera jólakonfektið í desember, og ákváðum þess vegna að vera tímanlega með þorrakonfektið... Það stefnir því allt í kósí sófakvöld með konfekti og kertaljósum, ljúfa líf, ljúfa líf <3 p="">

Hnetusmjör+döðlur+kókosmjöl+haframjöl+súkkulaði

Sólarupprás

Hvað er betra á fallegum vetrardegi en að vakna fyrir sólarupprás og fara í göngu niður að strönd, sitja þar á steini og fylgjast með dýrðinni?
Fátt sem toppar það held ég.
Vil samt taka það fram að í morgun 4. janúar var sólarupprás á Íslandi kl 11:22... ég gat því sofið til hálfellefu en samt náð henni!
Ljúfa líf, ljúfa líf!

Af bókum 2013

Fyrir ári síðan, þegar ég var að lesa jólabækurnar og fór ég að reyna að gera mér í hugarlund hversu margar bækur ég læsi á ári áttaði ég mig á því að ég hafði ekki hugmynd um hvort þessar bækur væru 5 eða 10 eða fleiri. Ég man varla hvað ég las fyrir mánuði síðan hvað þá það sem ég las fyrir ári síðan. Svo ég fór að skrifa niður það sem ég las og veit núna að árið 2013 las ég 13 bækur. Upplýsingar um þennan svakalega lestur er að finna hér.

Þetta er heldur minna en ég hafði ímyndað mér, þar sem ég er alltaf og undantekningalaust með bók á náttborðinu hjá mér og les alltaf áður en ég fer að sofa. Þegar ég renni yfir titlana, þá sé ég að 12 af þessum 13 bókum las ég fyrstu 8 mánuði ársins, en frá september til desember las ég aðeins eina bók... Skýringin er tvíþætt: skólabækur komust ekki á þennan lista, og svo það að í haust fór ég yfirleitt seint að sofa vegna lærdóms og orkaði ekki að lesa fyrir svefninn! Annars væri listinn auðvitað mun lengri ;)

Nú er kominn nýr listi fyrir árið 2014, ég kláraði fyrstu bók ársins fyrr í kvöld þegar Lygin hennar Yrsu lá í valnum fyrir mér og ég er staðráðin í því að lesa fleiri bækur á þessu ári en því síðasta. Í kvöld byrja ég á "Gamlinginn sem skreið út um gluggann og hvarf", titillinn lofar góðu og ég er ekki að djóka!